Απρ 26 2014

απεργιακή πορεία 1η μάη

αφίσα που καλεί στην απεργιακή πορεία της 1ης μάη στην πλατεία της αγοράς και σε προβολή στην πλατεία της σπλάντζιας, κολλιέται στο κέντρο και τις γειτονιές της πόλης των χανίων.

1ηΜΑΗ

ακολουθεί το κείμενο που μοιράζεται παράλληλα:


Από το σικάγο του 1886, ως το 2014
Ο ταξικός πόλεμος μαίνεται


Η 1 μάη έχει μείνει στην ιστορία ως ορόσημο των εργατικών διεκδικήσεων. Τα γεγονότα του σικάγο το 1886 αποτέλεσαν τις απαρχές μακροχρόνιων και αιματηρών εργατικών αγώνων που έβαλαν τις βάσεις για τη σημερινή μορφή των συνδικάτων αλλά και τις τωρινές συνθήκες εργασίας. Η εξέγερση του 1886 πνίγηκε στο αίμα δεκάδων εργατών στο δρόμο και των τεσσάρων απαγχονισμένων αναρχικών που κατηγορήθηκαν ως “υποκινητές” της εξέγερσης. Από το σικάγο μέχρι την εξέγερση στη θεσσαλονίκη του 1936 και αργότερα οι εργάτες εξεγέρθηκαν ενάντια στην καταπίεση και τη μισθωτή σκλαβιά. Τα συνδικάτα τότε, ωστόσο, δεν μάχονταν μόνο για βελτίωση των μισθών και των συνθηκών εργασίας, αλλά και για την ίδια τη διάλυση του καπιταλιστικού συστήματος.



Η ανελέητη διαμάχη μεταξύ κεφαλαίου εργασίας καταλήγει, μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, στη μερική αφομοίωση των εργατικών διεκδικήσεων και τη θεσμική ενσωμάτωση των συνδικάτων. Τα συνδικάτα κατέληξαν να παίζουν το ρόλο του μεσολαβητή μεταξύ κράτους και εργαζομένων, χάνοντας τον αρχικό ταξικό τους χαρακτήρα και λειτουργώντας σε βάρος των καταπιεσμένων. Στον ελλαδικό χώρο η εξέλιξη αυτή φτάνει στο αποκορύφωμά της τη “χρυσή δεκαετία” του ’90. Η τότε ευημερία χτίζεται πάνω στο άφθονο τραπεζικό χρήμα (δάνεια, πιστωτικές, κτλ) και πάνω στις πλάτες των μεταναστών, που εισρέουν μαζικά “προσφέροντας” φτηνή εργασία και με τα συνδικάτα να συμβάλλουν στη διασφάλιση της “εργασιακής ειρήνης”.



Η κρίση του 2007-8 δίνει την ευκαιρία στα αφεντικά να διαλύσουν τις κοινωνικές ισορροπίες που είχαν δημιουργηθεί και να επιτεθούν εκ νέου στην εργασία και όχι μόνο. Οι μισθοί πετσοκόβονται, οι απολύσεις αποχαλινώνονται, οι συλλογικές συμβάσεις διαλύονται, η μαύρη εργασία επελαύνει, η κυριακάτικη δουλειά επεκτείνεται, η φορολογία γίνεται αβάσταχτη, η υγεία και η παιδεία καταρρέουν. Όλα στο όνομα της πατρίδας (της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους δηλαδή). Τα αφεντικά κάνουν σωστά τη δουλειά τους αφού ο πραγματικός στόχος είναι η υποτίμηση της αξίας της εργασίας και ο περιορισμός της κρατικής πρόνοιας σε όσους “αξίζει” να ζουν. Για τους υπόλοιπους υπάρχει είτε το περιθώριο είτε οι χωματερές. Απέναντι σε αυτήν την επίθεση άνοιξε ένας κύκλος αγώνων την τριετία ’10-’12, με μαζικές απεργίες, διαδηλώσεις και συγκρούσεις που ωστόσο δεν κατάφερε να ανακόψει την επίθεση των αφεντικών. Οι εξουσιαστές επιστράτευσαν όλα τους τα όπλα για να περάσουν οι μεταρρυθμίσεις. Άγρια αστυνομική καταστολή, άνοδος του φασισμού, κυνήγι των μεταναστών, εκλογές και κυβερνήσεις συνεργασίας, νομοθετικά τερατουργήματα, προφυλακίσεις αγωνιστών, στρατιωτικές ασκήσεις για κατέβασμα του στρατού στους δρόμους.



Τα ξεπουλημένα συνδικάτα ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να κάνουν τίποτα μπροστά σε αυτήν την κατάσταση επιβεβαιώνοντας το ρόλο τους ως διαμεσολαβητές και “ειρηνοποιοί” με αποτέλεσμα να δέχονται την απαξία και την οργή των εργαζομένων. Η κατάσταση στους χώρους εργασίας δείχνει τραγική. Χωρίς νέα συλλογικά όργανα διεκδικήσεων, με τη μοιρολατρία να κυριαρχεί και τις ουρές των ανέργων για μια θέση εργασίας, τα αφεντικά κάνουν πάρτυ στις πλάτες των εργαζομένων.



Η ιστορία έχει δείξει ότι οι εποχές της καπιταλιστικής ευημερίας έχουν το τέλος τους και ότι η εκμετάλλευση απλώς αλλάζει μορφή. Επομένως το ζήτημα σήμερα δεν είναι να ξαναγυρίσουμε πίσω, αλλά να αδράξουμε την ευκαιρία, να αντεπιτεθούμε. Σε πείσμα των καιρών ήδη αναδεικνύονται μορφές αγώνα που προσπαθούν να δώσουν διέξοδο. Μιλάμε για τον αστερισμό των εγχειρημάτων εκείνων που δεν χειραγωγούνται, που επιδιώκουν τη σύγκρουση με το κράτος και τα αφεντικά και προτάσσουν την αυτοοργάνωση και την απαγκίστρωση από τα συνδικάτα και τα κόμματα, όπως τα μαχητικά σωματεία βάσης. Απ’ την άλλη, εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης όπως της ΒΙΟ.ΜΕ, πειραματίζονται με μοντέλα εργασίας χωρίς αφεντικά. Μπορεί η οργάνωση στους χώρους εργασίας να είναι παραπάνω από επιτακτική, αλλά χρειάζεται ενδυνάμωση από μια συνολική διάχυση και δικτύωση των αυτοοργανωμένων αγώνων και δομών. Αρχίζοντας από την προσπάθεια να αντιμετωπίσουμε την επίθεση που δεχόμαστε, να βγούμε στην αντεπίθεση στοχεύοντας στην κατάργηση της μισθωτής εργασίας, τη διάλυση των σχέσεων εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων, την κατάργηση των διαχωρισμών ντόπιων και μεταναστών.

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΞΕΝΟΙ

ΑΧΕΙΡΑΓΩΓΗΤΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΙΣΘΩΤΗΣ ΣΚΛΑΒΙΑΣ

ΑΝ ΔΕΝ ΕΠΙΤΕΘΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΦΕΝΤΙΚΟ

ΣΚΛΑΒΟΥΣ ΘΑ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝΕ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΑ ΕΥΡΩ

συνέλευση αναρχικών/αντιεξουσιαστών “σαλταδόροι”
 

Μαρ 22 2014

κείμενο ενάντια στους πολέμους και τα χημικά

κείμενο ενάντια στους πολέμους και τα χημικά που αυτοί παράγουν, που μοιράζεται στο κέντρο και τις γειτονιές της πόλης των χανίων.

ΧΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΤΕΡΑΤΑ

Από τα μέσα φεβρουαρίου έχει ξεκινήσει με άκρα μυστικότητα μια επιχείρηση μεταφοράς και καταστροφής του χημικού οπλοστασίου της συρίας στην θαλάσσια περιοχή μεταξύ κρήτης και ιταλίας. Τόνοι χημικών όπλων κάνουν ήδη βόλτες στην μεσόγειο (μια θάλασσα με μικρό ποσοστό ανανέωσης υδάτων) με ένα σαπιοκάραβο (36 ετών, χωρίς στεγανά, με μονό κύτος) πραγματοποιώντας μια μέθοδο καταστροφής που δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ ξανά εν πλω σε μεγάλη κλίμακα. Η έλλειψη σχεδιασμού, η βιασύνη και η προχειρότητα με την οποία πραγματοποιείται η διαδικασία είναι σίγουρο ότι θα οδηγήσει σε μια ακόμη περιβαλλοντική καταστροφή από τις αναρίθμητες που έχει προκαλέσει η πολεμική και καπιταλιστική μηχανή.

Σε τοπικό επίπεδο παρακολουθούμε ένα ρεσιτάλ υποκρισίας από άρχοντες (δημάρχους,περιφερειάρχες), κόμματα και επιχειρηματίες οι οποίοι (όλος τυχαίως πριν ξεκινήσει η τουριστική σεζόν και εν όψη εκλογών) “ευαισθητοποιήθηκαν” για το περιβάλλον. Τόσα χρόνια βέβαια, αδιαφορούν για την καταστροφή που έχει προκληθεί στο νησί από την τουριστική βιομηχανία, τις βιομηχανικές ΑΠΕ και όχι μόνο. Χαρακτηριστικό της υποκρισίας αυτής είναι πως κανένας από αυτούς δεν μιλάει για την νατοϊκή βάση της σούδας, στην οποία σταθμεύουν πυρηνοκίνητα πολεμικά πλοία και υποβρύχια, αλλά και φρεγάτες με χημικά όπλα. Όλοι αυτοί οι τοπικοί παραγοντίσκοι που τώρα νοιάζονται για τα χημικά όπλα δεν αναφέρονται ποτέ στον θάνατο που σκορπάνε τα πλοία και τα αεροπλάνα που φεύγουν από την σούδα. Ούτε φυσικά και για τους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που εξαναγκάζονται να γίνουν πρόσφυγες λόγω των πολέμων. Και γιατί άραγε, αφού τα ντόπια αφεντικά αντιμετωπίζουν τους πρόσφυγες σαν φτηνούς εργάτες και παράλληλα πλουτίζουν από τις εξόδους των στρατιωτών αλλά και από τις επιχειρηματικές δραστηριότητες της βάσης. Στα χανιά άλλωστε έχουμε σχεδόν εξοικειωθεί με τους ήχους ενός μαχητικού-βομβαρδιστικού αεροπλάνου πάνω από τα κεφάλια μας. Ένας ήχος που σπέρνει τρόμο σε μια γειτονιά στην λωρίδα της γάζας, για τους χανιώτες είναι μια ακουστική ενόχληση λίγων δευτερολέπτων.

Το ελληνικό κράτος ως μια ακόμα ιμπεριαλιστική μηχανή συμμετέχει στην νατοϊκή συμμορία, πραγματοποιεί κοινές ασκήσεις με άλλα τρομο-κράτη, συμμετέχει στην καταστολή εξεγέρσεων (αραβική άνοιξη), εισβάλει σε αφρικάνικες χώρες και άλλου (ιρακ, αφγανιστάν…), και όλα αυτά για τα συμφέροντα των πολυεθνικών και των δυτικών κρατών. Η γεωπολιτική θέση του ελλαδικού χώρου φέρνει το ελληνικό κράτος στο προσκήνιο των γεωστρατηγικών εξελίξεων και κάθε εληνική κυβέρνηση δεν χάνει την ευκαιρία να το εκμεταλλευτεί (οικονομική επέκταση στα βαλκάνια, λαθρεμπόριο καυσίμων, κατασκευαστικές εταιρείες σε λεηλατημένες χώρες,…). Το άλλοθι τους για να νομιμοποιηθούν στα μάτια του κόσμου είναι η μόνιμη εθνικιστική ρητορεία για τους εξωτερικούς εχθρούς του έθνους που καραδοκούν. Έτσι ακόμα και σε μια περίοδο κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος βλέπουμε τον εξοπλιστικό προϋπολογισμό του κράτους να διογκώνεται αντιστρόφως ανάλογα με την λεηλασία που επιχειρεί σε μισθούς, συντάξεις, και δημόσιες δομές (υγεία, παιδεία, κτλ).

Γίνεται ολοφάνερο λοιπόν ότι το ζήτημα δεν είναι η διαδικασία της καταστροφής των χημικών όπλων ούτε μόνο η ύπαρξη τους, αλλά γι’ αυτό που προορίζονται: τον πόλεμο. Ο πόλεμος είναι η ατμομηχανή του καπιταλισμού και της κυριαρχίας των κρατών. Είναι ένας ακόμα τρόπος να κρατήσουν τους υπηκόους τους υποτελείς και να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους (οικονομικά και γεωπολιτικά) χωρίζοντας τους λαούς. Είναι αυτό που παράγει εκατομμύρια μετανάστες που όταν δεν δολοφονούνται στα σύνορα του δυτικού κόσμου, γίνονται οι αόρατοι παρανομοποιημένοι εργάτες των δυτικών μητροπόλεων. Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν εξουσιαστή να λεηλατήσει την φύση. Δεν θα πολεμήσουμε κανένα πόλεμο για τα συμφέροντα των πολυεθνικών.

ΟΥΤΕ ΕΘΝΙΚΟΣ ΟΥΤΕ ΧΗΜΙΚΟΣ
Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ

συνέλευση αναρχικών/αντιεξουσιαστών “σαλταδόροι”

Νοέ 30 2013

αφίσα αλληλεγγύης στον Θ. Σίψα

αφίσα αλληλεγγύης στον αναρχικό Θοδωρή Σίψα και ενάντια στη πολιτική σκευωρία που έχει στήσει το κράτος σε βάρος του, σχετικά με την υπόθεση της marfin. Κολλιέται στο κέντρο και τις γειτονιές της πόλης των χανίων.

mrf4edit

ακολουθεί σχετικό κείμενο.

Η πολιτική σκευωρία του κράτους δεν θα περάσει

Κομβικό σημείο των κοινωνικών αγώνων της διετίας 2010-2012 αποτέλεσε η 5η Μάη του 2010, ημέρα ψήφισης στη βουλή του πρώτου μνημονίου και πανελλαδικής απεργίας. Διακόσιες χιλιάδες οργισμένοι διαδηλωτές με μαχητικές διαθέσεις πορεύονται προς τη βουλή, με εμφανή στόχο να εισβάλουν και να ανακόψουν την αναβαθμισμένη επίθεση που ξεκινούν κράτος και αφεντικά ενάντια στην κοινωνία. Και ενώ όλα φαίνονταν εφικτά, η αποφασιστικότητα των διαδηλωτών κάμπτεται, όχι από τις δυνάμεις καταστολής, αλλά από το άκουσμα της είδησης για τον τραγικό θάνατο των τριών εργαζομένων στη Marfin.

Ακριβώς ένα χρόνο μετά η ασφάλεια προσαγάγει 4 άτομα, εκ των οποίων 3 αναρχικοί σύντροφοι, με θεαματικές εφόδους στα σπίτια τους. Tα media ωρύονται ότι “βρέθηκαν οι φυσικοί αυτουργοί της υπόθεσης Marfin” και στοχοποιούν τον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο. Η υπόθεση ωστόσο παραμένει ανοιχτή, αφού ουσιαστικά δεν υπάρχει κανένα στοιχείο εναντίον τους. Παρ’ όλα αυτά στις 5.5.2013 ο εισαγγελέας απαγγέλει κακουργηματικού χαρακτήρα κατηγορίες στο Θοδωρή Σίψα για την υπόθεση της Marfin (αξίζει να αναφερθεί πως του επιβλήθηκε περιοριστικός όρος να μην συμμετέχει σε πορείες). “Ανήκω στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο και μέσα από ανοιχτά συλλογικά εγχειρήματα αγωνίζομαι στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης. Παλεύω για μια κοινωνία ελεύθερη, αταξική, χωρίς εξουσία, εκμετάλλευση, καταπίεση. Ως εργάτης, βιώνοντας στο πετσί μου το καθεστώς της μισθωτής σκλαβιάς, συμμετέχω στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες, πλάι στους καταπιεσμένους. Με βάση όλα αυτά, ήταν αυτονόητο για μένα να συμμετάσχω σε μια από τις πιο πολυπληθείς στα χρονικά απεργιακές διαδηλώσεις στις 5/5/2010 […]. Θα επαναλάβω ξανά πως η αξιοπρέπεια μου ως άνθρωπος αλλά και ως άτομο που μιλάει για ελευθερία και αντιεξουσία δεν θα μου επέτρεπε να κάνω αυτό για το οποίο κατηγορούμαι” (Θ. Σίψας). Τα μόνα στοιχεία που έχουν οι μπάτσοι και οι δικαστές είναι ότι ο σύντροφος απλώς φαίνεται από τις κάμερες να συμμετέχει στην πορεία, όπως άλλωστε και χιλιάδες κόσμου. Στις 9 δεκέμβρη του 2013 ξεκινά η δίκη για την υπόθεση της Marfin με κατηγορούμενο τον Θοδωρή Σίψα.

Μέσα από τη συγκεκριμένη δίωξη το κράτος προσπαθεί απεγνωσμένα να πετύχει μια καταδίκη, με σαφέστατα πολιτικά κίνητρα. Γι’ αυτό το λόγο κράτος και δικαστές αδιαφορούν παντελώς για την έλλειψη στοιχείων, γι’ αυτό έως τώρα η υπόθεση επανερχόταν σε “επετειακές”, κάθε φορά, στιγμές της 5ης Μάη με την απαραίτητη φυσικά συνδρομή των λασπολόγων/τηλεδικαστών των media. Ο Σίψας θεωρείται εκ των προτέρων ένοχος, αφού συμμετέχει στους κοινωνικούς αγώνες. Πρόκειται για μια περίπτωση εξόφθαλμης πολιτικής σκευωρίας, ώστε στο πρόσωπο του συντρόφου να κατασκευαστεί η εικόνα των δολοφόνων διαδηλωτών.

Οι πολιτικές διαστάσεις όμως της υπόθεσης είναι κατά πολύ ευρύτερες, μιας και το κράτος εντάσσει την υπόθεση της Marfin στην περίφημη “θεωρία των δύο άκρων”. Την περίοδο που ακολουθεί τις εκλογές του 2012 και την κάμψη των κοινωνικών αγώνων, το κράτος περνάει από το δίπολο μνημόνιο-αντιμνημόνιο και στη θέση του επιβάλλει το δίπολο νόμος-ανομία, παίζοντας το χαρτί της νομιμόμητας, της ασφάλειας και της τάξης. Ειδικότερα και μετά τη δολοφονία του Π. Φύσσα από φασίστες το σεπτέμβρη του ’13 και τις συλλήψεις χρυσαυγιτών, η θεωρία των δύο άκρων γίνεται και επίσημα κρατικό δόγμα, μέσα από την εξίσωση της δολοφονίας του Φύσσα με τη Marfin και τις Σκουριές. Οι κοινωνικοί αγώνες αναγνωρίζονται πλέον ως ζήτημα διασάλευσης της τάξης και άμεσα ή έμμεσα εξομοιώνονται με τη φασιστική βία υπό την ταμπέλα της “βίας των άκρων”. Η κοινωνία παρουσιάζεται ως ένα ποτάμι βίας που μόνο το κράτος μπορεί να σταματήσει. Είναι ένας από τους τρόπους που το κράτος νομιμοποιεί την κυριαρχία του, το μονοπώλιο της βίας και ξεπλένει τα δικά του εγκλήματα.

Οι εισβολές σε πολιτικές καταλήψεις, κοινωνικά ιατρεία και μαθητικές καταλήψεις, οι επιστρατεύσεις απεργιών κτλ, σκιαγραφούν το “ένα άκρο” και αποσκοπούν στη δαιμονοποίηση αυτών που αγωνίζονται. Η υπόθεση της Marfin λοιπόν αποτελεί κομβικό σημείο στην επιβεβαίωση της “θεωρίας των δύο άκρων”, για την καταδίκη της κοινωνικής αντι-βίας που στρέφεται ενάντια στο καθεστώς και τα αφεντικά, για την πολιτική απαξίωση των κοινωνικών αντιστάσεων, για την επιβολή της νομιμοφροσύνης και της υποταγής στο καθεστώς. Για την επιβολή του κράτους έκτακτης ανάγκης, του εργασιακού μεσαίωνα, τη δημιουργία ανθρώπων “σκουπιδιών” (άνεργοι, έγκλειστοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αποκλεισμένοι από τις δομές πρόνοιας), του εκφασισμού της κοινωνίας και την περαιτέρω διεύρυνση των ταξικών διαχωρισμών. Εξ’ ου και η απεγνωσμένη προσπάθεια για την αναζήτηση/κατασκευή ενόχων.

Στεκόμαστε δίπλα στον αγωνιστή Θοδωρή Σίψα, δεν σωπαίνουμε απέναντι στην κρατική σκευωρία. Υπερασπιζόμαστε τους κοινωνικούς αγώνες και την ανάγκη για μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

 

Αλληλεγγύη στο Θοδωρή Σίψα

που δικάζεται στις 9 δεκέμβρη για την υπόθεση της Marfin

συνέλευση αναρχικών/αντιεξουσιαστών “σαλταδόροι”


Σεπ 26 2013

αλληλεγγύη στις καταλήψεις

αφίσα αλληλεγγύης στις καταλήψεις που κολλιέται στην κέντρο και τις γειτονιές της πόλης των χανίων

afisa_katal_edit

ακολουθεί κείμενο.

Οι ιδέες δεν εκκενώνονται, δεν καταστέλλονται, δεν φυλακίζονται

Η πρόσφατη ιστορία του σαρωτικού κύματος εκκενώσεων καταλήψεων στον ελλαδικό χώρο ξεκινάει τον Αύγουστο του 2012. Η αρχή γίνεται με την δημοτική αγορά της Κυψέλης, ενώ η 2η πράξη περιλαμβάνει την κατάληψη Δέλτα στη Θεσσαλονίκη ένα μήνα μετά. Στη συνέχεια, η κρατική καταστολή οξύνεται κατά την διάρκεια του χειμώνα και τη σκυτάλη παίρνουν η κατάληψη VillaAmalia, η κατάληψη Σκαραμαγκά, το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι ΑΣΟΕΕ, ενώ στη Λέλας Καραγιάννη 37, αστυνομικές δυνάμεις ετοιμάζουν τηλεοπτική υπερπαραγωγή, αλλά λίγη ώρα αργότερα εγκαταλείπουν τον χώρο, μετατρέποντας την επιχείρηση σε φιάσκο. Στο ίδιο χρονικό διάστημα γίνονται προσπάθειες φίμωσης των ελεύθερων φωνών του indymedia (ενημερωτική κινηματική ιστοσελίδα) και των αυτοοργανωμένων ραδιοσταθμών 98fm και Ράδιο Ένταση. Οι απαντήσεις από την πλευρά των αγωνιζόμενων δεν αργούν να έρθουν, κι έτσι άμεσα πραγματοποιούνται πολύμορφες δράσεις αλληλεγγύης σε όλη την επικράτεια. Το επόμενο επεισόδιο της κρατικής επίθεσης, λαμβάνει χώρα το φετινό καλοκαίρι με την εκκένωση της κατάληψης κελί ελευθερίας στην Ηγουμενίτσα, το αναρχικό στέκι Ναδίρ, τις τρεις καταλήψεις της Πάτρας: Μαραγκοπούλειο, αυτοδιαχειριζόμενο στέκι στο ΤΕΙ και Παράρτημα (κέντρο αγώνα και κινητοποιήσεων από το 1973), μιας πόλης με ιδιαίτερα δυναμικό παρελθόν και παρόν. Σειρά έχουν η Βάλβειος βιβλιοθήκη στο Μεσολόγγι, η Αντιβίωση στα Γιάννενα και το Ορφανοτροφείο στη Θεσσαλονίκη, ενώ με παράλληλη στοχοποίησή τους, εισβολές πραγματοποιούνται στο ΑΠΘ και σε αυτοδιαχειριζόμενα στεκια στο ΕΜΠ.

 

Οι καταλήψεις, τα στέκια και οι αυτοοργανωμένοι χώροι αποτελούν εστίες αντίστασης σε κράτος και κεφάλαιο που ολοένα και περισσότερο επιτίθονται στους πιο αδύναμους αυτού του κόσμου. Είναι χώροι όπου συναντιούνται άνθρωποι που οργανώνονται και δρουν συλλογικά ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας με βάση την ισότητα και την αλληλεγγύη, μέσα από ακηδεμόνευτες και οριζόντιες διαδικασίες ενάντια σε κάθε είδους ρατσισμό, φασισμό και σεξισμό. Αποτελούν ανοιχτούς κοινωνικούς χώρους που στεγάζουν πολιτικά εγχειρήματα, πολιτιστικές και αντιεμπορευματικές δομές όπως συλλογικές κουζίνες, χαριστικά παζάρια, βιβλιοθήκες, γυμναστήρια, ομάδες αυτομόρφωσης κτλ. Διαχρονικά ήταν και είναι αναπόσπαστο κομμάτι των κοινωνικών αγώνων απέναντι σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης, καταπίεσης και εξουσίας παλεύοντας για ένα κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

 

Γι’ αυτό βρίσκονταν πάντα στο στόχαστρο της κρατικής και παρακρατικής καταστολής αποτελώντας απειλή και εχθρό για το σύστημα και τα τσιράκια του. Τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν σκούζοντας, την παρουσίαση εύπεπτων εικόνων από “εν δυνάμει” γιάφκες για τα μάτια του κόσμου. Στο πλευρό τους οι φασίστες της χρυσής αυγής (και λοιπά κατακάθια), άξιοι συνεχιστές των προγόνων τους, στηρίζουν τα αντεργάτικά νομοσχέδια, επιτίθενται στους κοινωνικούς αγώνες προσπαθώντας να διασπείρουν τον φόβο, και αποτελούν το μακρύ χέρι του κράτους όποτε αυτό τα βρίσκει σκούρα. Το κράτος προσπαθώντας να φτιάξει μια νέα κοινωνική συναίνεση εφευρίσκει θεωρίες τύπου “δύο άκρων”, τις οποίες προωθεί μέσω της μιντιακής προπαγάνδας στη βάση του «πες πες κάτι θα μείνει», επιχειρώντας να αποπολιτικοποιήσει τον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο και όσους/ες τον υποστηρίζουν και να τους εξισώσει με τα ναζιστικά αποβράσματα και τις μισαλλόδοξες ιδεοληψίες τους.

 

Οι εν λόγω κατασταλτικές επιχειρήσεις ωστόσο δεν αφορούν μόνο τους αυτοοργανωμένους χώρους (κατειλημμένους ή μη) αλλά απλώνονται στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο. Από την αιματηρή καταστολή των εξεγέρσεων των μεταναστών που βρίσκονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης (πχ Αμυγδαλέζα) και την επίθεση που εξαπολύθηκε εναντίον των κατοίκων στη Χαλκιδική (που μάχονται για την αξιοπρέπεια στη ζωή και για την υπεράσπιση της φύσης). Παράλληλα, ούτε καν οι παραδοσιακές συνδικαλιστικές διεκδικήσεις δεν απολαμβάνουν την κρατική ανοχή, όπως έδειξαν οι πρόσφατες επιστρατεύσεις των απεργών του ΜΕΤΡΟ, των ναυτεργατών και των καθηγητών.

 

Αυτό που συμβαίνει είναι ένας επαναπροσδιορισμός του τί επιτρέπεται πλέον ως αντίσταση και τί όχι. Αν μπορείς να διαθέτεις κέντρα ή χώρους αγώνα και ζύμωσης, αν μπορείς να απεργείς (επιστρατεύσεις, απολύσεις, πειθαρχικά), αν μπορείς να διαδηλώνεις (νομοσχέδιο για τον περιορισμό στις μικρές πορείες, απαγορεύσεις συγκεντρώσεων) και γενικά αν μπορείς να παλεύεις για ένα καλύτερο αύριο. Το κοινωνικό κράτος καταρρέει συθέμελα, παρασέρνοντας μαζί του τις μέχρι πρότινος κοινωνικές σχέσεις, και ταυτόχρονα επιβάλλονται νέες. Όλα αυτά, ενώ στα μεσαία και στα χαμηλά στρώματα η εξαθλίωση απλώνεται, οι πλειστηριασμοί πρώτων κατοικιών είναι προ των πυλών, η δημόσια εκπαίδευση και υγεία διαλύονται. Ο μόνος δρόμος για την επιβίωση του κεφαλαίου είναι το ολοκληρωτικό αύριο. Το στοίχημα για την κυριαρχία είναι να καταλάβει κάθε δημόσιο χώρο, να πάρει πίσω κάθε κατάκτηση των αγώνων, να επιβάλει την συνήθεια στον φόβο και στην απάθεια, να εγκαθιδρύσει μια ασφυκτική κατάσταση επιτήρησης και ελέγχου, ώστε να αποτρέπει προληπτικά κάθε είδος αντίστασης. Και ο λόγος είναι ξεκάθαρος αφού πλέον, σε μια κοινωνία που θυμίζει καζάνι που βράζει, κάθε έστω και μικρή διατάραξη της τάξης μπορεί να γίνει η αφορμή για το ξέσπασμα ανεξέλεγκτων καταστάσεων κοινωνικών εκρήξεων. Όσο κι αν το καθεστώς φαντάζει πάνοπλο και άτρωτο, κάτι τέτοιο αναμφίβολα το τρομάζει σε μεγάλο βαθμό.

 

Να βγούμε στην αντεπίθεση

Όσο και αν το κράτος προσπαθεί να τρομοκρατήσει τα καταπιεζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, οι αγώνες για την ελευθερία δεν πρόκειται να σταματήσουν. Ήμασταν και θα είμαστε εδώ. Οχυρώνουμε τις αντιστάσεις μας και συνεχίζουμε χτίζοντας δεσμούς αλληλεγγύης με τα ταξικά μας αδέρφια: τους μετανάστες, τους άνεργους, τους εργάτες, τη νεολαία, με κάθε κατατρεγμένο αυτού του κόσμου. Αναγνωρίζουμε τους εχθρούς μας στο κράτος και στο κεφάλαιο, στα αφεντικά και στους φασίστες και παλεύουμε για την ανατροπή τους. Ο δρόμος για την ελευθερία δεν είναι εύκολος, αλλά είναι καθήκον μας να τον περπατήσουμε. Οι καταλήψεις είναι ζωτικό και αναπόσπαστο κομμάτι των κινημάτων και είμαστε αποφασισμένοι να τις υπερασπιστούμε όσο κι αν κρώζουν οι παπαγάλοι των εξουσιαστών. Δεν είναι τα ντουβάρια αλλά οι ιδέες και οι σχέσεις που δημιουργούνται μεταξύ των ατόμων και αυτά ούτε εκκενώνονται, ούτε καταστέλλονται. Είναι ένα ζωντανό πρόταγμα στο εδώ και στο τώρα για το πώς θέλουμε να ζούμε. Ελεύθεροι και όχι σαν δούλοι. Η επίθεση λοιπόν στις καταλήψεις και τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους δεν αφορά μόνο το αναρχικούς/αντιεξουσιαστές, αλλά όλες και όλους που εντάσσουν τον εαυτό τους στο πλευρό των καταπιεσμένων και αγωνιζόμενων ανθρώπων.

αλληλεγγύη στις καταλήψεις και τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους

αυτοοργανωμένοι αγώνες

 για μια κοινωνία ελευθερίας-ισότητας και αλληλεγγύης

 

 συνέλευση αναρχικών/αντιεξουσιαστών σαλταδόροι»


Σεπ 25 2013

συγκέντρωση αλληλεγγύης

συγκέντρωση αλληλεγγύης στον συλληφθέντα της πορείας στις 7/12/09

dikh_decem09_teliko

ακολουθεί το κείμενο που μοιραζόταν στην πόλη των χανίων.

Όταν αυτοί που παράγουν αδικία μιλούν για δικαιοσύνη…

Στις 7/12/09 πραγματοποιείται στα χανιά μαζική μαχητική διαδήλωση με τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τη δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου από το όπλο του μπάτσου Κορκονέα. Περίπου 1.500 διαδηλωτές πορεύονται στο κέντρο της πόλης και στην περιοχή των δικαστηρίων ξεσπούν συγκρούσεις με τις διμοιρίες των ΜΑΤ, οι οποίες απαντούν με δακρυγόνα και κυνηγητό.Ο κόσμος οπισθοχωρεί στήνοντας οδοφράγματα για αυτοπροστασία και καταλήγει στην πλ. Αγοράς. Εκεί τα ΜΑΤ προσπαθούν να περικυκλώσουν τους διαδηλωτές, μαζί με ασφαλίτες που φορούν κουκούλες και προκαλούν. Κατά τη διάρκεια της πορείας προσάγονται 5 διαδηλωτές και τελικά συλλαμβάνονται δύο. Αργά το βράδυ πραγματοποιείται πορεία αλληλεγγύης στους συλληφθέντες που κατευθύνεται στο μπατσομέγαρο από 500 διαδηλωτές. Την Παρασκευή 27/9/13 δικάζεται ο ένας εκ των δύο συλληφθέντων με κατηγορίες που λόγω του κουκουλονόμου από πλημμελήματα έχουν μετατραπεί σε κακουργήματα.

Οι νόμοι και ο θεσμός της «Δικαιοσύνης» είναι τα απαραίτητα εργαλεία λειτουργίας και επιβολής του κράτους. Κόβονται και ράβονται για να εξυπηρετούν και να νομιμοποιούν τα εξουσιαστικά και κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα που το κράτος προασπίζει. Με λίγα λόγια, οι νόμοι αποφασίζονται και θεσπίζονται από τους «από πάνω» για να κρατούν δέσμιους τους «από κάτω».

Αυτή τη στιγμή βιώνουμε την χρονική συγκυρία, όπου τη θέση της πλαστής ευημερίας έχει πάρει η χωρίς προσχήματα επέκταση της άγριας αφαίμαξης του μεγαλύτερου κομματιού του πληθυσμού. Το κράτος και το κεφάλαιο δείχνουν τα δόντια τους ισοπεδώνοντας τα όποια απομεινάρια κοινωνικών παροχών, κατακτήσεων και ελευθεριών. Έχοντας χάσει την κοινωνική τους νομιμοποίηση, με τις κοινωνικές εκρήξεις, σαν αυτές που ζήσαμε στο πρόσφατο παρελθόν, να φαντάζουν όλο και πιο πιθανές, το κράτος οπλίζεται με κάθε μέσο. Οι κρατικοί και παρακρατικοί μισθοφόροι στα κέντρα των πόλεων, ο ασφυκτικός έλεγχος και η αναβάθμιση του νομικού τους οπλοστασίου αποτελεί το παρόν και είναι εικόνα από το μέλλον που μας ετοιμάζουν.

Στόχος τους είναι παράλληλα η διαχείριση της κοινωνικής οργής και κάθε μορφής αντίστασης που τους χαλάει τα σχέδια, αλλά και η εκδίκηση απέναντι σε όποιον τάσσεται εναντίον τους. Ο στόχος τους αυτός επιτυγχάνεται με προσαγωγές, συλλήψεις, τραμπουκισμούς, άγρια καταστολή, στημένες κατηγορίες, δικαστήρια με προειλημμένες αποφάσεις, άγριους ξυλοδαρμούς, “τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις”, κρατικές και παρακρατικές δολοφονίες μεταναστών και ντόπιων, ειδικά δικαστήρια, καινούριες φυλακές, λευκά κελιά και βασανιστήρια. Σε νομικό επίπεδο όλο αυτό το μεγαλείο συμπληρώνεται με μια σειρά από νόμους περιορισμού των διαδηλώσεων, το ιδώνυμο του κουκουλονόμου, τον τρομονόμο κ.ά.

Μια τέτοια δίκη θα γίνει και στα χανιά στις 27/9, με την επιπλέον ιδιαιτερότητα της ενεργοποίησης του κουκουλονόμου. Ενός ιδιώνυμου που θεσπίστηκε ακριβώς την περίοδο μετά την εξέγερση του δεκέμβρη του ‘08, όταν η μαχητικότητα των διαδηλώσεων πήρε εκρηκτικές διαστάσεις σε όλη τη επικράτεια και ενώ χιλιάδες διαδηλωτές άρχισαν να χρησιμοποιούν συστηματικά μέσα αυτοπροστασίας απέναντι στην κρατική καταστολή. Ο κουκουλονόμος δεν είναι παρά ένα ακόμη νομικό μέσο εκφοβισμού και καθυπόταξης κάθε αγωνιζόμενου. Και στοχεύει να περιορίσει τη διάχυση της μαχητικότητας στο δρόμο, αφού για ένα απλό πλημμέλημα η κάλυψη των χαρακτηριστικών του προσώπου το αναβαθμίζει αυτόματα σε κακούργημα. Τα μέσα που χρησιμοποιούν όσοι αγωνίζονται ενάντια στην οργανωμένη βαρβαρότητα δεν μπορούν να μπαίνουν στο πλαίσιο «νομιμότητας» που ορίζει το κράτος.

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΝΟΜΙΜΟΙ ΟΥΤΕ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ

ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στον ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΑ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ στις 7/12/09

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στα ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27/9/13 στις 11:00πμ

συνέλευση αναρχικών αντιεξουσιαστών “σαλταδόροι”


Φεβ 3 2013

για τις επιχειρούμενες πολιτικές διώξεις στα χανιά

Οι κοινωνικοί αγώνες δεν είναι ούτε νόμιμοι, ούτε παράνομοι . . .

•Στις 10 φλεβάρη του 2012 εκατοντάδες διαδηλωτές, έπειτα από απεργιακή πορεία, καταλαμβάνουν το κτίριο της περιφέρειας χανίων που μετατρέπεται σε κέντρο αγώνα για 9 μέρες, ενάντια στην ψήφιση των μέτρων εξαθλίωσης (μνημόνιο 2).

•Στις 28 οκτωβρίου του 2011, μετά το τέλος της παρέλασης, εκατοντάδες διαδηλωτές επιχειρούν να κάνουν πορεία για την επιβαλλόμενη κοινωνική και οικονομική λεηλασία, όταν μπάτσοι επιτίθενται στο μπροστινό μέρος, ενώ σε άμεση συνεργασία φασίστες παρατάσσονται στο πίσω μέρος, όπου και απωθούνται από τους συγκεντρωμένους.

•Στις 25 μαρτίου του 2012, και έπειτα από μαζική παρέμβαση διαδηλωτών στη σιδερόφρακτη παρέλαση, συλλαμβάνονται 3 άτομα, ενώ το απόγευμα μπάτσοι και φασίστες από κοινού επιτίθενται σε πορεία και προσαγάγονται 62 άτομα.

Αυτές τις μέρες, και έπειτα από το σχηματισμό δικογραφιών καλούνται, ως ύποπτοι, για προανάκριση 9 άτομα σχετικά με την κατάληψη της περιφέρειας του φλεβάρη του 2012, και άλλοι 11 για την παρέμβαση στην παρέλαση της 28ης οκτωβρίου 2011. Οι κατηγορίες είναι διατάραξη οικιακής ειρήνης και παράνομη βία για την κατάληψη της περιφέρειας και διατάραξη κοινής ειρήνης για την παρέλαση. Οι συγκεκριμένες κλήσεις στοχοποιούν ένα ευρύ φάσμα του κινηματικού χώρου στα Χανιά, πολιτικούς, κοινωνικούς και συνδικαλιστικούς χώρους. Πρόκειται για μια ξεκάθαρη πολιτική δίωξη που επιχειρεί να ποινικοποιήσει την πολιτική δραστηριοποίηση και τη συμμετοχή στους κοινωνικούς/εργατικούς αγώνες, τις μορφές του αγώνα (διαδηλώσεις, κατάληψη κτιρίων και μετατροπή τους σε κέντρα αγώνα), καθώς και να τρομοκρατήσει ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια, στέλνοντας το μήνυμα πως η συμμετοχή σε αγώνες συνεπάγεται ποινικές διώξεις. Επιπρόσθετα επιχειρεί να ανοίξει το δρόμο για την επιβολή πειθαρχικών ποινών (για πολιτικούς λόγους) στους δημόσιους υπάλληλους που σύμφωνα με πρόσφατες τροποποιήσεις, αν είναι υπόδικοι (και όχι τελεσίδικα καταδικασμένοι), διενεργείται ΕΔΕ, τίθενται σε υποχρεωτική αργία και κινδυνεύουν ακόμη και με απόλυση.

Οι επιχειρούμενες αυτές διώξεις εντάσσονται σε μια ευρύτερη κατασταλτική προσπάθεια απ’ τη μεριά του κράτους να αντιμετωπίσει τον εσωτερικό πολιτικό εχθρό. Οι δηλώσεις περί “πάταξης της ανομίας” και αποφασιστικότητας του κράτουςνα συγκρουστεί και με άλλες ομάδες, μεταξύ των οποίων μαχητικά συνδικάτα που μπορούν να εμποδίσουν τα σχέδια της κυβέρνησης Σαμαρά για αντιδημοφιλείς οικονομικές μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις” δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Μιλάμε για ένα ακόμη στάδιο στη διαμόρφωση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, που μέσα από την ισοπέδωση των εργασιακών κεκτημένων, τον καταιγισμό της φορολογίας, τη ραγδαία πτώση του επιπέδου διαβίωσης (μισθοί-συντάξεις-επιδόματα), τη μετατροπή των κοινωνικών αγαθών σε εμπορεύματα (ασφάλιση, παιδεία, υγεία, ρεύμα, νερό, μεταφορές) και τον αποκλεισμό ολόκληρων κοινωνικών ομάδων από αυτά, θέλει να διασφαλίσει τα κέρδη του κεφαλαίου (ντόπιου και διεθνούς). Η καταστολή των κοινωνικών αντιστάσεων είναι προϋπόθεση για το πέρασμα των μεταρρυθμίσεων. Όποιος στέκεται εμπόδιο στα επιχειρηματικά σχέδια των αφεντικών, όποιος μπαίνει ανάχωμα στη λεηλασία της ζωής πρέπει να παταχθεί. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται τόσο οι επιχειρούμενες διώξεις στα χανιά, όσο και πρόσφατα η κεντρική επίθεση στις καταλήψεις, η επιστράτευση των απεργών του ΜΕΤΡΟ, καθώς και οι επιθέσεις σε τόσες άλλες πολιτικές κινητοποιήσεις, απεργίες και διαδηλώσεις που αντιμάχονται τις επιλογές κράτους και αφεντικών.

Σε αυτό το έργο συμβάλλουν με όλες τους τις δυνάμεις οι φασιστικές παρακρατικές συμμορίες και τα media. Στήριξη των συμφερόντων των εφοπλιστών, των τραπεζιτών, των αφεντικών, νομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος, επιθέσεις σε αγωνιστές, καταλήψεις, αυτοοργανωμένους χώρους και μετανάστες, αναπαραγωγή του εκφασισμένου κυρίαρχου λόγου, κατασυκοφάντηση κάθε απεργίας, αγώνα, διαδήλωσης ώστε να στρωθεί το ιδεολογικό έδαφος για την πάταξη κάθε αντίστασης και την επιβολή της καθεστωτικής νομιμότητας.

 . . . είναι δίκαιοι

Όσο κι αν θέλουν να διαχύσουν το φόβο στους αγωνιζόμενους, να τους κάνουν να πιστέψουν ότι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το θηρίο, να ξέρουν πως θα μας βρίσκουν συνεχώς μπροστά τους αποφασισμένους και οργισμένους. Απέναντι στη λεηλασία της ζωής μας, τον εκφασισμό και την τρομοκρατία απαντάμε με την ενίσχυση των δεσμών αλληλεγγύης μεταξύ των καταπιεσμένων, την όξυνση των κοινωνικών/ταξικών αγώνων, την ανάπτυξη της συλλογικής οργάνωσης, τη διάχυση των αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής. Δεν αναθέτουμε τη ζωή μας σε ξεπουλημένα συνδικάτα, κόμματα, media και μπράβους φασιστικών συμμοριών. Στους χώρους εργασίας, σε σχολεία και σχολές, στις γειτονιές παλεύουμε για την κοινωνική απελευθέρωση, για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

Καμία δίωξη στους 9 για την κατάληψη της περιφέρειας (φλεβάρης 2012)

                                 στους 11 για την πορεία στην παρέλαση της 28ης οκτωβρίου του 2011

 Καμία ΕΔΕ/πειθαρχική δίωξη στους δημόσιους υπάλληλους που εμπεριέχονται στις δικογραφίες

Πορεία ενάντια στην κρατική τρομοκρατία και καταστολή Τρίτη 5/2 στην πλ. Αγοράς στις 19:00

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στα Δικαστήρια

ΠΕΜΠΤΗ 7/2 στις 09:00 για την πορεία στην παρέλαση της 28ης

συνέλευση αναρχικών/αντιεξουσιαστών «σαλταδόροι»

χανια, φλεβάρης 2013

 keimeno_dikografies_feb'13


Ιαν 25 2012

μικροφωνική αλληλεγγύης

στους καταληψίες του Flash Fm

 

Την πέμπτη 19/01 στις 17:00 στην πλατεία δημοτικής αγοράς, πραγματοποιήθηκε μικροφωνική αλληλεγγύης στους συντρόφους που διώκονται για την κατάληψη του ραδιοφωνικού σταθμού Flash σχετικά με την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα. Η μικροφωνική διοργανώθηκε από τη συνέλευση αναρχικών/αντιεξουσιαστών «σαλταδόροι», με περίπου 30 συντρόφους και συντρόφισσες να ανταποκρίνονται. Μοιράστηκε σχετικό κείμενο και κρεμάστηκε πανό το οποίο έγραφε «Καμία δίωξη στους καταληψίες του Flash Fm. Το κράτος είναι ο μόνος τρομοκράτης». Εδώ το κείμενο που μοιράστηκε:

 

το τρομοκράτος ποινικοποιεί την αλληλεγγύη

Στις 10 Γενάρη, 20 αναρχικοί σύντροφοι και συντρόφισσες, έκαναν παρέμβαση στο ραδιοφωνικό σταθμό Flash Fm σε μια προσπάθεια ενημέρωσης του κόσμου για τη δίκη της υπόθεσης του Επαναστατικού Αγώνα και έκφρασης της αλληλεγγύης τους. Η δίκη έχει ξεκινήσει από τις 5 Οκτώβρη στο ειδικό δικαστήριο των φυλακών Κορυδαλλού. Όπως οι ίδιοι οι αλληλέγγυοι γράφουν σε ανακοίνωσή τους: “…Προβήκαμε σε αυτή την ενέργεια στην προσπάθειά μας να σπάσουμε το τείχος σιωπής και την πολιτική εντολή για φίμωση της δίκης και του πολιτικού λόγου των κατηγορουμένων στην υπόθεση του Ε.Α…”.

Ενώ αναμεταδιδόταν λοιπόν το ηχητικό μήνυμα του λόγου των διωκόμενων για την υπόθεση του Ε.Α, όλων των ειδών οι μπάτσοι, κατ’ εντολή των αφεντικών τους, εισέβαλαν στο σταθμό και συνέλαβαν τους συντρόφους που πραγματοποιούσαν την παρέμβαση, παρόλο που ο σταθμός δεν επιθυμούσε καμία δίωξη τους. Η κύρια κατηγορία που αντιμετωπίζουν είναι «εγκωμιασμός τρομοκρατικών πράξεων», ενώ η δίκη καθορίστηκε για τις 26 Μαρτίου.

Σε μια προσπάθεια τρομοκράτησης αρχικά ριζοσπαστικών κομματιών όπως είναι οι αναρχικοί, αλλά κατ’ επέκταση και οποιουδήποτε αντιτίθεται στις επιλογές των από πάνω, το κράτος εφαρμόζει διατάξεις του τρομονόμου. Ανάλογα όμως με την ερμηνεία του, πολλαπλές μορφές αντίστασης ή ακόμα και προτροπή ή έστω θετική αναφορά, μπορούν να θεωρηθούν ως κακούργημα.

Αυτή η επίθεση από μεριάς του ολοκληρωτικού καθεστώτος, έχει ως στόχο την ανακοπή της διάχυσης του πολιτικού λόγου της υπόθεσης του Ε.Α. και τη διατήρηση του κλίματος σιωπής γύρω από τη δίκη. Ταυτόχρονα επιχειρεί να ανοίξει νέα πεδία ποινικοποίησης των κοινωνικών αγώνων, της αλληλεγγύης, ακόμα και του λόγου.

Σε μια περίοδο όπου η σκληρή επίθεση της εξουσίας στους όρους ζωής των από κάτω, δημιουργεί πλήθος ανέργων, άστεγων, εξαθλιωμένων, είναι απαραίτητη η συναίνεση και η εξασφάλιση ότι κανείς δε θα σηκώσει το ανάστημα του απέναντι της. Έτσι στην προσπάθεια της να θωρακιστεί ενισχύει το πολύτιμο όπλο της καταστολής, για να επιβάλλει τους όρους εκμετάλλευσης που θέλει, με το λιγότερο κόστος.

Απέναντι στον πόλεμο τους όσο σκληρός και να είναι, δεν τρομοκρατούμαστε. Θα συνεχίσουμε να είμαστε στο πλευρό των συντρόφων μας. Η απάντηση μας είναι πολύμορφοι συλλογικοί αγώνες και όπλο μας η αλληλεγγύη, η οποία αποτελεί την δύναμη των καταπιεσμένων και συντρίβει σύνορα και τείχη που σηκώνονται από τους εξουσιαστές. Για την κοινωνική επανάσταση και απελευθέρωση.

Άμεση απόσυρση όλων των κατηγοριών των καταληψιών του Flash Fm

Αλληλεγγύη σε όσους διώκονται για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα

 

συνέλευση αναρχικών/αντιεξουσιαστών «σαλταδόροι»

γενάρης 2012, χανιά


Ιούν 6 2011

δύο εχθρικοί κόσμοι σε σύγκρουση

κείμενο που μοιράζεται σε γειτονιές των Χανίων σε 3.000 αντίτυπα, με αφορμή το ρατσιστικό πογκρόμ στην Αθήνα και τα τελευταία γεγονότα φασιστικής δράσης στα Χανιά.

Μπορείτε να κατεβάσετε το κείμενο σε μορφή pdf εδώ

 

ΔΥΟ ΕΧΘΡΙΚΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΣΕ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΣ

Ή

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ-ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ

Μίλησε κανείς για φασίστες στα δημοκρατικά χανιά…;

Στις 25 Μαρτίου στα Χανιά, περίπου 40 φασίστες-εθνοπατριώτες, με πρόσχημα φήμες για μια παρέμβαση στην παρέλαση από τους πρώην απεργούς πείνας μετανάστες, και με τη νομική κάλυψη ενός εξώδικου που έστειλαν στους μπάτσους για την ομαλή διεξαγωγή της παρέλασης, πραγματοποίησαν συγκέντρωση απέναντι από την εξέδρα των επισήμων. Μετά το τέλος της παρέλασης περιέφεραν στους δρόμους της πόλης τη συνθηματολογία της μισαλλοδοξίας και της υπεράσπισης του έθνους, πραγματοποιώντας πορεία (σε στρατιωτικό σχηματισμό) με μπροστάρη μια περικεφαλαία. Ο πραγματικός λόγος αυτής της εθνικιστικής συσπείρωσης (από νεοναζί είτε «ανένταχτους» είτε της Χρυσής Αυγής, ΛΑ.Ο.Σ., ΔΑΠίτες, μπράβους και ασφαλίτες) δεν είναι άλλος από τη δυναμική παρέμβαση των μαθητών στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου 2010, που κατέληξε στη διάλυση της παρέλασης και την αντικατάστασή της από μια «χειμαρρώδη» πορεία άνω των 800 ατόμων. Αυτό, λοιπόν, που όλος αυτός ο συρφετός ήθελε να διαφυλάξει μέσω της απρόσκοπτης διεξαγωγής της στρατιωτικής/εθνικιστικής παρέλασης, είναι η πλήρης υποταγή στις «αξίες» του έθνους, η πιο βαθιά συσκότιση του κοινωνικού-ταξικού χαρακτήρα της αντιπαράθεσης που οι μέρες μας «επιβάλουν», απαιτώντας εθνική καθαρότητα, ακόμα περισσότερο έλεγχο, επιτήρηση και ασφάλεια, κράτος, μπάτσους, εκμετάλλευση…

Έχοντας αναθαρρύνει λοιπόν από το εθνικιστικό «παραλήρημα», την επόμενη εβδομάδα, φασιστοειδή επιτίθενται σε μετανάστες στην πλ.1866, στην περιοχή των ΚΤΕΛ, πυρπολούν το αυτοκίνητο ενός μέλους του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης και ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι όπου έμεναν μετανάστες.

Αποκορύφωμα της κίνησης στην οποία βρίσκονται τον τελευταίο καιρό, είναι η αντισυγκέντρωση (!) της 5ης Μάη, στην πλ. Αγοράς, σε συγκέντρωση που καλούσαν μετανάστες πρώην απεργοί πείνας για την άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Εδώ να σημειώσουμε ότι τις προηγούμενες μέρες είχαν βγει 2 ανακοινώσεις, εκείνη των γύρω καταστηματαρχών και εκείνη της ΝΟΔΕ Χανίων της ΝΔ, οι οποίες κατήγγειλαν ότι οι διαδηλώσεις των μεταναστών στην αγορά διώχνουν την πελατεία των εμπόρων των Χανίων και ζητούσαν από την αστυνομία να κάνει τη δουλειά της!!! Αυτές οι ρατσιστικές καταγγελίες έδωσαν τροφή για να μαζευτούν γύρω στα 30 φασιστοειδή σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να μαζέψουν υπογραφές από τους καταστηματάρχες, σε πλήρη συνεννόηση με τους μπάτσους, πάνω στην πλατεία. Σε διάστημα περίπου 5 λεπτών παρατάχθηκε και μια διμοιρία ΜΑΤ μπροστά και με πλάτη στους φασίστες, με την οποία, αλλά και με ασφαλίτες, λίγα λεπτά πριν αντάλλασσαν φιλικές συζητήσεις και συνεννοούνταν για το τι θα κάνουν. Στη  συνέχεια, όταν οι μπάτσοι αποφάσισαν να τους περάσουν δίπλα από τη συγκέντρωση των πρώην απεργών πείνας, η οποία είχε πλαισιωθεί από αρκετό αλληλέγγυο κόσμο, πραγματοποιήθηκε μια επίθεση στους νοσταλγούς του Χίτλερ. Η διμοιρία απάντησε αμέσως με δακρυγόνα και κυνηγητό προς τους αλληλέγγυους αντιφασίστες, αφήνοντας ανενόχλητους (και με πλάτη) τους νεοναζί, να συνεχίσουν τη συγκέντρωσή τους στο δρόμο, ενώ οι αλληλέγγυοι απωθήθηκαν προς τα πάνω, εμποδιζόμενοι να προσεγγίσουν. Μετά από κάποια ώρα έντασης και αφού οι μπάτσοι συνέχιζαν να εμποδίζουν τον κόσμο να κινηθεί προς τα φιλαράκια τους, οι νεοναζί έκαναν ανενόχλητοι πορεία στο κέντρο της πόλης η οποία στο πέρασμά της από την πλ.1866 κυνήγησε τους μετανάστες που βρίσκονταν εκεί.

Αθήνα, μέρες κοινωνικού κανιβαλισμού και κρατικής θηριωδίας.

Την Τρίτη 10/5 δολοφονείται στην Αθήνα ο Μ. Καντάρης, από κάποιους που θεώρησαν πως μια βιντεοκάμερα έχει περισσότερη αξία από μια ανθρώπινη ζωή. Τα media δράττουν την “ευκαιρία”, και ενορχηστρώνουν μια προπαγανδιστική/λαϊκίστικη εκστρατεία διάχυσης του φόβου, νομιμοποιώντας ηθικά τη ρατσιστική βία που θα επακολουθούσε. Με αφορμή, λοιπόν, αυτό το γεγονός, ένας συρφετός από ελληναράδες, φασίστες και νοικοκυραίους επιδίδονται σε ένα άνευ προηγουμένου πογκρόμ, επί τρεις μέρες, ενάντια σε όποιον μετανάστη βρισκόταν στο δρόμο τους. Επιτίθενται σε περαστικούς μετανάστες, στα σπίτια τους, στα καταστήματά τους, κυνηγούν, ξυλοκοπούν και μαχαιρώνουν άντρες, γυναίκες και παιδιά, οι οποίοι απεγνωσμένα προσπαθούν να βρουν καταφύγιο σε σπίτια και καταστήματα ντόπιων. Η φρενίτιδα φτάνει μέχρι και σε επιθέσεις εναντίον άπορων και άστεγων και σε όποιον τυγχάνει να ‘χει χρώμα κάπως διαφορετικό από αυτό της άριας φυλής. Τραγικός απολογισμός του ρατσιστικού-φασιστικού παραλληρήματος ήταν να χυθεί αίμα «στο σωρό»∙ η δολοφονία του 21χρονου από το Μπαγκλαντές και δεκάδες μαχαιρωμένοι μετανάστες. Παράλληλα, φασίστες με τη συνδρομή των μπάτσων επιτίθενται επανειλημμένα με πέτρες και δακρυγόνα στις καταλήψεις Πατησίων & Σκαραμαγκά και Villa Amalias, οι οποίοι αποκρούονται από τους καταληψίες και αλληλέγγυους αντιφασίστες.

Τα εν λόγω περιστατικά δεν είναι μεμονωμένα. Σχετικά με την Αθήνα εδώ και τουλάχιστον τρία χρόνια, στην περιοχή του Άγιου Παντελεήμονα, φασίστες και κάτοικοι με τη συνδρομή του κράτους έχουν στήσει ένα ιδιότυπο καθεστώς βίας και τρομοκρατίας. Ενώ στα Χανιά, έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από το μπαράζ εμπρηστικών επιθέσεων σε σπίτια μεταναστών και στο στέκι μεταναστών, την επίθεση στην κατάληψη rosa nera, καθώς και τους ξυλοδαρμούς μεταναστών και ντόπιων αγωνιστών και το χαράκωμα του αγκυλωτού σταυρού σε καθηγήτρια. Ανάλογες φασιστικές επιθέσεις, συγκεντρώσεις και ρατσιστικοί αποκλεισμοί με διαφορετική συχνότητα και χαρακτηριστικά έχουν συμβεί και συμβαίνουν και σε άλλες πόλεις της Κρήτης όπως το Ρέθυμνο και το Ηράκλειο αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα, όπως σε Ηγουμενίτσα, Σπάρτη, Καβάλα, Λάρισα, Κέρκυρα. Χαρακτηριστικότερο είναι το παράδειγμα της Ηγουμενίτσας όπου οι μετανάστες δεν έχουν πλέον καθόλου πρόσβαση στην πόλη και στα σούπερ-μάρκετ από τα οποία, είτε διώχνονται, είτε τους περιμένουν απ’ έξω ασφαλίτες  που τους παίρνουν τα τρόφιμα και τους στέλνουν ή στο βουνό ή στο τμήμα και δεν τους αφήνουν ούτε καν να ψάξουν για φαΐ στα σκουπίδια!

Στην Αθήνα, σε παράλληλο χρόνο με τη δολοφονία του Καντάρη και όσα την ακολούθησαν, στην απεργιακή πορεία της 11ης Μάη, η κατασταλτική βία παίρνει την πιο ξεκάθαρή της μορφή. Μέσα στην υστερία του φασιστικού κανιβαλισμού, το κράτος, το οποίο έφερε στο χείλος του γκρεμού την κοινωνία και την έριξε στο βούρκο και την εξαθλίωση, επιλέγει να επιτεθεί και να χτυπήσει μανιωδώς την απεργιακή πορεία, εστιάζοντας στα μπλοκ που οργανώνονται γύρω από τις συνελεύσεις γειτονιάς και τα πρωτοβάθμια σωματεία, καθώς και στα μπλοκ αναρχικών και ακροαριστερών. Σαν συνέπεια της μηδενικής ανοχής, γύρω στους 100 διαδηλωτές καταλήγουν στο νοσοκομείο, οι περισσότεροι με χτυπήματα στο κεφάλι και ένας διαδηλωτής στην εντατική σε προθανάτια κατάσταση σύμφωνα με το ιατρικό ανακοινωθέν. Κι όσο η κρίση βαθαίνει, το κράτος μπροστά στον ορατό «κινδυνο» της κοινωνικής ανταρσίας, της μη συναίνεσης, θα οξύνει ακόμα περισσότερο την καταστολή, την τρομοκρατία, τις θηριωδίες…

Όταν στερεύει το αντικαταθλιπτικό της καταναλωτικής ευδαιμονίας…

Η γενικευμένη οικονομική/κοινωνική κρίση του καπιταλισμού διαβρώνει τα θεμέλια της όποιας κοινωνικής σταθερότητας, όπως τη γνωρίσαμε ιστορικά τα τελευταία 30 χρόνια. Οι μεταρρυθμίσεις με τη βούλα του μνημονίου και των ντόπιων κυρίαρχων εξωθούν όλο και περισσότερα κοινωνικά κομμάτια στην ανεργία και οδηγούν στην πτώση του βιοτικού επιπέδου, στη μιζέρια και την εξαθλίωση, προκαλούν τεράστιες ανακατατάξεις και αναδιανομή του πλούτου, μόνο και μόνο για τη διατήρηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη αναδύονται και διαμορφώνονται νέες και αντικρουόμενες κοινωνικές δυναμικές. Το ρατσιστικό προγκρόμ στην Αθήνα και η επαναδραστηριοποίηση των φασιστών στα Χανιά εκφράζουν μια πτυχή από αυτές τις μεταβολές με τη μορφή του κοινωνικού κανιβαλισμού και της τάσης του εκφασισμού μέρους της κοινωνίας. Ο ρατσισμός και ο εθνικισμός όμως δεν γεννήθηκαν μέσα από την κρίση, αλλά έχουν μακρά ιστορία στον ελλαδικό χώρο. Η 30ετία της ενσωμάτωσης στο κράτος πρόνοιας, της αποχαύνωσης, του καταναλωτισμού και της εξατομίκευσης εξέθρεψε τον ατομισμό, την αλλοτρίωση και τη διάλυση κάθε έννοιας συλλογικού και αλληλεγγύης. Η συνέχεια ήρθε με τα οράματα του εκσυγχρονισμού, της ΟΝΕ και των ολυμπιακών αγώνων που μπολιάστηκαν, ειδικότερα τη δεκαετία του ’90, με αρκετές δόσεις εθνικισμού (μακεδονικό ’92, κτλ) και ρατσιστικής βίας και εκμετάλλευσης πάνω στα σώματα των μεταναστών. Το όνειρο της ευδαιμονίας πάτησε πάνω στα κεφάλια των μεταναστών εργατών.

Τώρα όμως, το καταναλωτικό όνειρο και η φενάκη της ευδαιμονίας καταρρέουν. Η κοινωνική αποσταθεροποίηση που συνεπιφέρει η κρίση, ενισχύει το διάχυτο ρατσισμό και εθνικισμό εντείνοντας τις επιθέσεις σε μετανάστες και νομιμοποιώντας κοινωνικά αλλά και θεσμικά τις φασιστικές συμμορίες (οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής βρίσκονται στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας). Είναι όμως σαφές πως αυτή η διαδικασία δεν προέκυψε αποκλειστικά ως μια “φυσική” κοινωνική διεργασία. Ο ρατσιστικός, εθνικιστικός λόγος καλλιεργείται δεκαετίες τώρα από τα media, τα ακροδεξιά κόμματα και το ίδιο το καθεστώς. Οι επιθέσεις των φασιστικών συμμοριών αποκρύπτονται, διαστρεβλώνονται ή νομιμοποιούνται –πλέον- ανοιχτά. Το πείραμα του Αγίου Παντελεήμονα, η γκετοποίησή του, η τρομοκρατία των φασιστών και διαφόρων άλλων ανθρωποειδών, προχώρησαν μέσα από την απροκάλυπτη συνεργασία με τις δυνάμεις ασφαλείας και το κράτος. Μπροστά σε ένα κοινωνικό πρόβλημα επιβίωσης, απόγνωσης και φτώχειας στην περιοχή, προτάθηκε η γκετοποίηση, η ένταση της εξαθλίωσης και ως λύση η κρατική και παρακρατική βία. Αναδύθηκε ένας πόλεμος μισαλλοδοξίας στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, στους εκμεταλλευόμενους, σε αυτούς που «ξεζουμίστηκαν» τόσες δεκαετίες.

Ένας πόλεμος που αποσκοπεί στην διατήρηση του κοινωνικού κατακερματισμού και των διαχωρισμών, στην αποτροπή οποιασδήποτε μορφής αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας. Βαθύτερος στόχος, ο αποπροσανατολισμός από την ταξική θέση που έχει ο καθένας/μια στην κοινωνική/ταξική πυραμίδα, η διασφάλιση των «από πάνω» και η διατήρηση της εκμετάλλευσης, μέσω ενός πέπλου εθνικής ενότητας και ομοψυχίας. Η καπιταλιστική δόμηση της κοινωνίας ανάγει σε ύψιστο αγαθό όχι την ανθρώπινη ζωή, αλλά μια καλή, όσο το δυνατόν καλύτερη θέση μέσα στην καταναλωτική πυραμίδα. Κι αν μέχρι σήμερα, το δόγμα της εποχής μας ήταν «μια καλύτερη θέση στον ήλιο», είναι πλέον ξεκάθαρο πως η χυδαία εξατομίκευση, ο φιλοτομαρισμός, ο ατομισμός και η αποξένωση εξωθούν στη συνθήκη του «όλοι εναντίων όλων», τον κοινωνικό κανιβαλισμό, και το δόγμα «ο σώζων εαυτό σωθήτω» ως τα κυρίαρχα θεμέλια βάσει των οποίων γίνεται προσπάθεια να χτιστούν οι κοινωνικές σχέσεις.

Media – Μπάτσοι – Νεοναζί, ο βόθρος καλά κρατεί…

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη τα media, αφού πρώτα συνέβαλαν στην ηθική δικαίωση του ρατσιστικού πογκρόμ, ξεπερνώντας κάθε όριο γκαιμπελισμού, έρχονται να δώσουν μαθήματα αστυνόμευσης. Συνδέοντας και εξισώνοντας γενικά και αόριστα τη βία της εγκληματικότητας, τη βία των φασιστών, την κατασταλτική αστυνομική βία και την αντιβία των διαδηλωτών, άρχισαν να μιλούν για αδυναμία διαχείρισης μιας “ανεξέλεγκτης” κατάστασης από το κράτος. Κι όμως η στάση των σωμάτων ασφαλείας κάθε άλλο παρά αδυναμία έδειχνε. Την επομένη της δολοφονίας του 44χρονου, οι μπάτσοι καταστέλλουν την απεργιακή διαδήλωση της 11ης Μαΐου με απίστευτη αγριότητα. Ταυτόχρονα, κάνουν τις πλάτες στους φασίστες στην περιοχή της πλ. Βικτώριας, που συνεχίζουν ανενόχλητοι τα μαχαιρώματα, ενώ επιτίθενται συντονισμένα και μαζί με τα φασιστοειδή σε καταλήψεις στο κέντρο της Αθήνας. Από τις δεκάδες προσαγωγές που πραγματοποιούν αφήνουν ελεύθερους όλους τους φασίστες μαχαιροβγάλτες και συλλαμβάνουν δύο μετανάστες. Το “αποτέλεσμα” του ταραχώδους τριήμερου δεν είναι “η αναδιάρθρωση σωμάτων της αστυνομίας και η πάταξη της αυθαιρεσίας”, αλλά η ένταση της αστυνομικής επιτήρησης, νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης, νέες επιχειρήσεις σκούπα και πογκρόμ με κρατική βούλα πλέον. Γίνεται έτσι σαφές πως αυτό που έχει να προτάξει η φασιστική βία και ο εθνικισμός δεν είναι παρά η απαίτηση ενός πιο ισχυρού κράτους, μιας πιο ασφυκτικής αστυνόμευσης και άρα μιας πιο εντατικής εκμετάλλευσης από αυτούς που μας καταληστεύουν δεκαετίες τώρα τη ζωή. Είναι η “Δημοκρατία με Πυγμή”.

Στην τοπική συνθήκη της πόλης των Χανίων, η θέση των μπάτσων είναι και πάλι δεδομένη. Το παραμύθι των δύο άκρων που αντιμάχονται συμμορίτικα (ιδεολόγημα το οποίο αναπαράγεται και από κομμάτια της αριστεράς) και του ρόλου του κράτους ως «δημοκρατικού διαιτητή» έχει τελειώσει και τυπικά πλέον στα Χανιά. Όταν “αναγκάζονται”, επειδή είναι κόσμος μπροστά, να συλλάβουν τους φασίστες και τους φωνάζουν με τα μικρά τους ονόματα, όταν ασφαλίτες συμμετέχουν στις συγκεντρώσεις τους, όταν τους καλύπτουν στις επιθέσεις στην πλατεία 1866, όταν επιτίθενται σε αλληλέγγυους στην Αγορά καλύπτοντας και προστατεύοντας τους φασίστες, γίνεται σαφές ποια είναι η σχέση των φασιστών με τους μπάτσους και το κράτος. Ο ένας συμπληρώνει, προστατεύει και εκτελεί το ρόλο του άλλου (εκεί που δε φτάνει το γκλομπ του μπάτσου, φτάνει το μαχαίρι του φασίστα). Κοινός τους στόχος είναι η διαφύλαξη της «ομαλότητας» και η ενίσχυση του θεσμού του κράτους και ιδιαίτερα στις δύσκολες εποχές που διανύουμε. Ένας τρόπος για να το καταφέρουν αυτό είναι η καταστολή των αγώνων και των κινημάτων και η τρομοκράτηση αυτών που  αντιστέκονται και των εν δυνάμει αντιστεκόμενων. Διαχρονικά είναι τα παραδείγματα επίθεσης φασιστών σε κοινωνικούς αγώνες, όπως στην εξέγερση του δεκέμβρη του ‘08 στην Πάτρα (9/12/08) όπου φασίστες, μαζί με ασφαλίτες, ΜΑΤ αλλά και ΟΝΝΕδίτες, σε ρολο παρακρατικών, κυνήγησαν τους διαδηλωτές με πέτρες, ρόπαλα και μαχαίρια, αλλά και όπως την επίθεση με μολότοφ σε μπλόκο των αγροτών τον 2010 στο Αγρίνιο κ.τ.λ

Για την επανάκτηση του συλλογικού, της αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας…

Μέσα από τις ιστορικές κοινωνικές διεργασίες που βιώνουμε όμως δεν αναδύεται μόνο ο αλληλοσπαραγμός, ο κανιβαλισμός και η καταστολή. Ήδη εδώ και καιρό μια αγωνιστική υποκειμενικότητα μάχεται για να βάλει τουλάχιστον κάποιο ανάχωμα στα σχέδια της κυριαρχίας και να χτίσει νέες κοινωνικές σχέσεις. Οι συγκρουσιακές διαδηλώσεις, οι συνελεύσεις γειτονιάς, τα πρωτοβάθμια σωματεία, τα στέκια και οι καταλήψεις συνθέτουν ένα ψηφιδωτό που μέσα στην εποχή της σύγχυσης, αναγνωρίζει, παλεύει και καταδεικνύει ως εχθρό το κυρίαρχο εξουσιαστικό πλέγμα. Από τις απεργίες που ξεπηδούν σε διάφορους εργασιακούς χώρους, τους αγώνες ενάντια στην καταλήστευση του περιβάλλοντος, την αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους, τις εξεγερτικές δράσεις, τις πράξεις πολιτικής ανυπακοής (άρνηση πληρωμής εισητηρίων-διοδίων), τη δραστηριοποίηση στις γειτονιές και στα σχολεία, χτίζονται δεσμοί, αναπτύσσονται νέα πεδία αγώνα και δημιουργούνται νέες κοινωνικές σχέσεις. Με την πολύμορφη διάστασή του, ένα κίνημα μέσα από συλλογικές διαδικασίες, πολιτικές συγκρούσεις και αυτοκριτική προτάσσει την αλληλεγγύη, την αξιοπρέπεια και τους συλλογικούς αγώνες.

Το μόνο σίγουρο είναι πως κάθε επίκληση στη σωτηρία της πατρίδας και του έθνους, για να “σωθεί η χώρα απ’ τη χρεοκοπία”, δεν έχει παρά να προσφέρει, σε τελική ανάλυση, την ενίσχυση και ισχυροποίηση της κρατικής επιβολής. Κάθε ρατσιστική/φασιστική ιδεοληψία πέρα από την απέχθεια που προκαλεί σαν τέτοια, δεν έχει παρά να προσφέρει μίσος και περισσότερη αστυνόμευση, που αργά ή γρήγορα θα επεκταθεί -και ήδη συμβαίνει- ενάντια σε όλους τους καταπιεσμένους και τους αγωνιζόμενους.

Η εποχή που η απάθεια είχε χώρο ύπαρξης έχει παρέλθει. Όποιος δεν παίρνει θέση στα κοινωνικά μέτωπα που ανοίγονται καθημερινά, έχει εμμέσως επιλέξει το δρόμο που οδηγεί στην περαιτέρω λεηλασία των ζωών μας, δίνοντας το άλλοθι της συναίνεσης στα σχέδια των κυρίαρχων. Αν κάτι είναι αναγκαίο, είναι η επανεφεύρεση των κοινωνικών αξιών της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας στην κατεύθυνση της ρήξης με το υπάρχον, ως συνδετικοί κρίκοι μιας κατακερματισμένης και αποξενωμένης κοινωνίας. Και χτίζοντας σχέσεις σε ουσιώδη θεμέλια, να δημιουργήσουμε τις δομές εκείνες, μέσα από τις οποίες θα αναδυθούν και θα οργανωθούν συλλογικές και μαχητικές μορφές αγώνα. Μέσα από αυτοοργανωμένες και οριζόντιες-αντιιεραρχικές διαδικασίες, πορείες, άγριες απεργίες, συγκρούσεις, καταλήψεις, να υπερασπιστούμε και να διεκδικήσουμε το χώρο και  το χρόνο για τις πραγματικές μας επιθυμίες και ανάγκες.

Γιατί αν κάτι έχουμε να διαφυλάξουμε, αυτό είναι η αξιοπρέπειά μας.

ΔΕ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Ο ΤΡΟΜΟΣ, ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ


συνέλευση αναρχικών/αντιεξουσιαστών “σαλταδόροι
Ιούνης 2011, Χανιά

Μαρ 2 2011

κατάληψη ΕΒΕΧ

κατάληψη στα γραφεία του Εμποροβιομηχανικού Επιμελητηρίου Χανίων σε ένδειξη αλληλεγγύης στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας

 

 

ένα από τα κείμενα που μοιράζονται κατά τη διάρκεια της κατάληψης από τη συνέλευση αλληλεγγύης στου αγωνιζόμενους μετανάστες

 

300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΖΩΗ…

Εδώ και 37 μέρες 300 μετανάστες σε αθήνα και θεσσαλονίκη βρίσκονται σε απεργία πείνας. Ήδη τις τελευταίες μέρες, όλο και περισσότεροι απεργοί έχουν αρχίσει να μεταφέρονται σε νοσοκομεία, με συμπτώματα έντονης αφυδάτωσης, αρχόμενης οξείας νεφρικής ανεπάρκειας και καρδιακές αρρυθμίες, διατρέχοντας άμεσο κίνδυνο για μόνιμες βλάβες στην υγεία τους. Σε κάποια από τα νοσοκομεία που μεταφέρονται, μπάτσοι απαιτούν από το προσωπικό τα στοιχεία τους. Εν τω μεταξύ από την Κυριακή 27/2, 36 σταμάτησαν τη λήψη νερού, ζάχαρης και αλατιού. Οι μετανάστες απεργοί ρισκάρουν τη ζωή τους αρνούμενοι τα ψίχουλα που τους τάζει το υπουργείο για αποπροσονατολισμό. Ταυτόχρονα, αντιτιθέμενοι σε διαβουλεύσεις και προτάσεις είτε κάτω από το τραπέζι, είτε ερήμην τους, ζητούν την παρουσία εκπροσώπων τους.

Στις 25 Γενάρη 300 μετανάστες, αφήνουν τα σπίτια τους και τις δουλειές τους και ξεκινούν με δική τους απόφαση απεργία πείνας. Κύρια αιτήματά τους είναι “η νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών, ίσα πολιτικά, κοινωνικά δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους έλληνες εργαζόμενους και εργαζόμενες”. Επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν τα σώματά τους ως ύστατο μέσο αγώνα, ρισκάροντας την ίδια τους τη ζωή. Οι 250 από αυτούς εγκαθίστανται σε υπό ανακαίνιση και χωρίς καμία εκπαιδευτική ή διοικητική λειτουργία κτίριο της Νομικής στην Αθήνα και 50 στο Εργατικό Κέντρο στη Θεσσαλονίκη.

Από την πρώτη μέρα η απεργία πείνας βάλλεται με κάθε τρόπο. Κυβερνητικοί παράγοντες, κόμματα, πανεπιστημιακοί, και φυσικά τα ΜΜΕ σχηματίζουν ένα ενιαίο μέτωπο συκοφαντώντας και λασπολογώντας, σε μια προσπάθεια απομόνωσης του αγώνα των μεταναστών, ως κεντρική πολιτική επιλογή. Παράλληλα, αποσιωπώντας την ίδια την απεργία πείνας και τα αιτήματά της, επιτίθενται στην κοινωνική κατάκτηση του ασύλου, δράττοντας έτσι την ευκαιρία να επαναφέρουν το ζήτημα της κατάργησής του, ως ένα πεδίο από το οποίο αναπτύσσονται αγώνες.

Την τρίτη μέρα της απεργίας πείνας πρυτανικές αρχές δίνουν την εντολή για άρση ασύλου. Υπό την απειλή αστυνομικής εισβολής πραγματοποιούνται διαπραγματεύσεις μέχρι αργά τη νύχτα, όταν οι μετανάστες τελικά αναγκάζονται να αποχωρήσουν και να εγκατασταθούν σε άλλο κτίριο. Ένα κτίριο που δεν παραχωρείται, όπως προσπάθησαν να παρουσιάσουν τα media, αλλά χρησιμοποιείται επί πληρωμή. Δεν πληρεί ούτε καν τις βασικές προϋποθέσεις, αφού ο «φιλάνθρωπος» ιδιοκτήτης αρνείται να ανοίξει τους υπόλοιπους ορόφους με αποτέλεσμα οι μισοί απεργοί να κοιμούνται στο προαύλιο, στοιβαγμένοι σε σκηνές υπό βροχή. Παρ’ όλες τις αντίξοες συνθήκες, οι μετανάστες εμμένουν στην αξιοπρεπή επιλογή τους για συνέχιση του αγώνα.

Συνεχίζοντας την τακτική της αδιαλλαξίας, του εκφοβισμού και της καταστολής, οι διαχειριστές της εξουσίας επιλέγουν να οξύνουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Στο πόρισμα προς τον ανακριτή, ο εισαγγελέας εφετών παραγγέλλει την άσκηση δίωξης απέναντι σε 8 αλληλέγγυους στον αγώνα των μεταναστών, για ηθική αυτουργία σε παραβίαση οικιακής ειρήνης και σε διακεκριμένες φθορές, αλλά και την άσκηση δίωξης και στους ίδιους τους 300 μετανάστες απεργούς. Παράλληλα, το υπουργείο εσωτερικών εκδικητικά καταργεί υπουργική απόφαση μέσω της οποίας είχαν νομιμοποιηθεί, για λόγους υγείας, οι 15μετανάστες απεργοί πείνας στα Χανιά το 2008. Τέλος, το Σαββατοκύριακο 5-6/2, δυνάμεις των ΜΑΤ περικυκλώνουν το πολυτεχνείο και την ΑΣΟΕΕ στην Αθήνα, απαγορεύουν την είσοδο σε οποιονδήποτε, σε μια προσπάθεια να καταργηθεί το άσυλο στην πράξη. Οι παραπάνω κινήσεις μόνο τυχαίες δεν είναι. Είναι σαφές πως η κυριαρχία αναγνωρίζει και υπολογίζει όσο ποτέ άλλοτε αυτούς που αγωνίζονται. Επιχειρεί να αποτρέψει κάθε έκφραση κοινωνικής αντίστασης, να ποινικοποιήσει την ίδια την αλληλεγγύη, καταργώντας ακόμα και κοινωνικές κατακτήσεις χρόνων (άσυλο, εργασιακά δικαιώματα).

Οι πολεμικές επιχειρήσεις της Δυτικών κρατών, αλλά και τα απολυταρχικά καθεστώτα σε περιοχές της Αφρικής, της Ασίας και των Βαλκανίων, η φτώχεια και η εξαθλίωση, είναι που δημιουργούν με βίαιο τρόπο τα μεταναστευτικά ρεύματα. Οι μετανάστες, ως φτηνά εργατικά χέρια, γίνονται αντικείμενο μιας άγριας εκμετάλλευσης και αποτελούν την πρώτη ύλη για τους αδηφάγους μηχανισμούς “ανάπτυξης” των ευρωπαϊκών κρατών. Όταν η “ανάπτυξη” δίνει τη θέση της στην εποχή της “οικονομικής” κρίσης έρχεται η ώρα των μαζικών απελάσεων, των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των φραχτών και της “εταιρείας” συνοριοφυλάκων των μισθοφόρων της Frontex. Τα οράματα της “αειφόρου ανάπτυξης” και της υλικής ευμάρειας αντικαθίστανται από τη σωτηρία της πατρίδας και του έθνους, την ένταση του ρατσιστικού λόγου και την υιοθέτηση φασιστικών πρακτικών.

Το κράτος, με την καθοριστική συμβολή των ΜΜΕ, επιλέγει να διαχειριστεί μια από τις πολλές εστίες κοινωνικής έντασης. Ταυτόχρονα προσπαθεί να μεταθέσει το δημόσιο διάλογο, από τα ζητήματα της κρίσης σε αυτό της μετανάστευσης, στοχοποιώντας τους μετανάστες ως τη ρίζα του προβλήματος. Μέσα από μια μακροχρόνια προσπάθεια ενίσχυσης του εθνικού φρονήματος και αβανταρίσματος των φασιστικών συμμοριών υπό το μανδύα των “αγανακτισμένων” πολιτών, τα ΜΜΕ αναπαράγουν και προωθούν εμετικές και ρατσιστικές ιδεοληψίες. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, 300 μετανάστες επιλέγουν να βγουν απ’ την αφάνεια και να αγωνιστούν, προτάσσοντας τα ίδια τους τα σώματα, για μια αξιοπρεπή ζωή. Η ίδια η πρακτική της απεργίας πείνας, το γεγονός ότι ένα από τα πιο καταπιεσμένα κομμάτια της κοινωνίας επιλέγει να αντισταθεί με τόσο δυναμικό και μαζικό τρόπο, καθώς και ο φόβος να αναζωπυρωθούν ήδη υπάρχουσες εστίες αγώνα (αφγανοί στα προπύλαια, ιρανοί-παλαιστίνιοι στο πολυτεχνείο) και να δημιουργηθούν νέες, είναι που κάνει την επίθεση και την προπαγάνδα τόσο λυσσαλέα. Πόσο μάλλον όταν η επιδίωξη της νομιμοποίησης χωρίς προϋποθέσεις, αμφισβητεί την κεντρική πολιτική του κράτους απέναντι στην μετανάστευση.

Ενάντια στα κηρύγματα του μίσους και του ρατσισμού, αψηφώντας τους εκφοβισμούς των «από πάνω» αντιτάσσουμε την αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων. Μπροστά στην κοινή συνθήκη της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης να αναπτύξουμε κοινούς αγώνες, ενάντια σε φυλετικούς, εθνικούς και θρησκευτικούς διαχωρισμούς. Στεκόμαστε δίπλα στους αγωνιζόμενους μετανάστες που παλεύουν για αξιοπρέπεια και ζωή.

…ΜΗ ΣΚΥΒΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΚΙ ΕΣΥ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΡΑΙΟΣ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ 300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ


συνέλευση αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους μετανάστες

Χανιά, Μάρτιος 2011


Ιαν 22 2011

απεργία πείνας

πανελλαδική απεργία πείνας 300 μεταναστών

“…Βρισκόμαστε στην αναξιοπρέπεια και στο σκοτάδι της παρανομίας για να ωφελούνται οι εργοδότες και οι υπηρεσίες του κράτους από την άγρια εκμετάλλευση της εργασίας μας…

…Όσο κόβονται οι μισθοί και οι συντάξεις, όσο ακριβαίνουν τα πάντα, τόσο ο μετανάστης παρουσιάζεται ως φταίχτης, ως ο υπαίτιος για την εξαθλίωση και την άγρια εκμετάλλευση των ελλήνων εργαζομένων…

…Η απάντηση στο ψέμα και στη βαρβαρότητα πρέπει να δοθεί τώρα και θα την δώσουμε εμείς οι μετανάστες και μετανάστριες…

…Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας, για να μάθετε το δίκιο μας. Τριακόσιοι (300) από εμάς ξεκινάμε Πανελλαδική Απεργία Πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στις 25 του Γενάρη. Βάζουμε την ζωή μας σε κίνδυνο, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είναι ζωή αυτή για ένα αξιοπρεπή άνθρωπο…”

η συνέλευση των μεταναστών απεργών πείνας
Γενάρης 2011

μετανάστευση και η ελληνική “φιλοξενία”

Η πολιτική και οικονομική κατάρρευση των σοβιετικών καθεστώτων, οι πολεμικές επιχειρήσεις στα Βαλκάνια και στο Ιράκ, η “αντι”-τρομοκρατική εκστρατεία σε Ιράκ και Αφγανιστάν καθώς και η πείνα, η εξαθλίωση και η καταπίεση από απολυταρχικά καθεστώτα σε Μέση Ανατολή, Ασία και Αφρική δημιουργούν ένα νέο κύκλο μαζικών μεταναστευτικών ρευμάτων. Οι παραπάνω συνθήκες καθιστούν την μετανάστευση ως μια βίαιη κοινωνική διεργασία ξεριζωμού εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων –είτε για οικονομικούς είτε για πολιτικούς λόγους- που τους εξωθεί σε έναν αγώνα δρόμου για επιβίωση και αξιοπρέπεια.

Από τη δεκαετία του ’90 και έπειτα, ο ελλαδικός χώρος γίνεται ένας από τους τόπους προορισμού των μεταναστών ή ενδιάμεσος σταθμός για το πέρασμα στα καπιταλιστικά κέντρα της δυτικής Ευρώπης. Ανάλογα με τις κρατικές επιλογές για ανάπτυξη και τις ανάγκες της οικονομίας, τα σύνορα λειτουργούν σαν στρόφιγγα που ελέγχει την ροή των μεταναστών. Το “ταξίδι” του θανάτου περνά μέσα από τα δίκτυα των σύγχρονων δουλεμπόρων, τους πνιγμούς στα σαπιοκάραβα στο Αιγαίο, τις νάρκες και τις σφαίρες της συνοριοφυλακής στον Έβρο. Όσοι τα καταφέρνουν, αντιμετωπίζουν τον καπιταλιστικό “παράδεισο” της μαύρης εργασίας και της άγριας εκμετάλλευσης από τα αφεντικά στις οικοδομές, στα χωράφια, στην καταναγκαστική πορνεία ή εσώκλειστες σε σπίτια ως υπηρετικό προσωπικό και αλλού, στην επαρχία και στις μητροπόλεις. Οι ξυλοδαρμοί και τα βασανιστήρια στα αστυνομικά τμήματα, η γκετοποίηση, ο εγκλεισμός στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και ο διάχυτος κοινωνικός ρατσισμός επικυρώνουν την βίαιη υποτίμηση των ζωών των μεταναστών σε σύγχρονους είλωτες. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, όσες μειοψηφίες μεταναστών τελικά κατάφεραν να “νομιμοποιηθούν” υπόκεινται σε ένα καθεστώς θεσμικής ομηρίας και υποτέλειας, φοβούμενοι -την ανά πάσα στιγμή- απώλεια των χαρτιών τους. Όλοι οι υπόλοιποι εξαναγκάζονται να ζουν σε μια ημιπαράνομη κατάσταση, ως μια “αόρατη/ανύπαρκτη” κοινωνική ομάδα.

Τα media αναλαμβάνουν να κατασκευάσουν την κοινωνική ταυτότητα του μετανάστη ως εγκληματία, ποινικοποιώντας την ίδια την ύπαρξη μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας, χαρακτηρίζοντάς την “λαθραία”, αλαλάζοντας τα ρατσιστικά και εμετικά τους κηρύγματα στα τηλε-δικαστήρια. Παράλληλα σιγοντάρουν και ενισχύουν απροκάλυπτα τις φασιστικές συμμορίες και τις “επιτροπές κατοίκων”, προωθώντας τις φασιστικές τους ιδεοληψίες. Οι τραμπούκικες παρακρατικές συμμορίες και οι “αγανακτισμένοι” εθνοπατριώτες, μέσα στη συνθήκη της γενικευμένης κρίσης βρίσκουν την ευκαιρία να ξεμυτίσουν, προπαγανδίζοντας τα μισαλλόδοξα ιδεολογήματα της καθαρότητας της φυλής και του έθνους, ποντάροντας στον εκφασισμό της κοινωνίας. Πάντα υπό την προστασία και την κάλυψη του κράτους και των σωμάτων ασφαλείας, προβαίνουν σε δολοφονικές επιθέσεις εναντίον των μεταναστών και όσων αγωνίζονται, λειτουργώντας ως ένα ακόμη μη “θεσμοποιημένο” όπλο του καθεστώτος.

Το ημιπαράνομο και ιδιότυπο καθεστώς διαβίωσης, η θεσμική ομηρία και η καταστολή δεν στοχεύουν παρά στην βίαιη υποτίμηση των μεταναστών ως εργατικό δυναμικό και το διαχωρισμό/υποβιβασμό τους σε σχέση με τους ντόπιους καταπιεσμένους, σε σημείο που ακόμα και οι τελευταίοι να μετατρέπονται συχνά σε εκμεταλλευτές.

Η καταστολή διασφαλίζει την “εθνική ανάπτυξη”

Το όραμα της κοινωνικής ευμάρειας (για τους ντόπιους), του εκσυγχρονισμού και της ισχυρής ελλάδας, η ένταξη στην ΟΝΕ και η εθνική φρενίτιδα των ολυμπιακών αγώνων χτίστηκαν με το αίμα των μεταναστών και των ντόπιων καταπιεσμένων. Τα όνειρα και οι ελπίδες ωστόσο, αποδείχθηκαν φρούδα. Τα περιθώρια του μέχρι πρότινος μοντέλου “εθνικής ανάπτυξης” εξαντλούνται, ενώ η εθνικιστική προπαγάνδα του κράτους εντείνεται, σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να διατηρήσει την κοινωνική συνοχή, την ενότητα δηλαδή, μεταξύ αφεντικών και δούλων, αμβλύνοντας στο όνομα του έθνους τις ταξικές/κοινωνικές αντιθέσεις. Το καθεστώς διέρχεται από μια άνευ προηγουμένου γενικευμένη κοινωνική κρίση. Η απεγνωσμένη απάντηση της κυριαρχίας περνά μέσα από τη συνολική επαναδιαπραγμάτευση των όρων εκμετάλλευσης και καταπίεσης, μέσα από μια σειρά αναδιαρθρωτικών μέτρων (επέκταση της μαύρης/ελαστικής εργασίας, περικοπές μισθών, ιδιωτικοποιήσεις, απολύσεις κ.ά.). Μια από τις συνιστώσες του νέου κοινωνικού/πολιτικού πλαισίου είναι η καταδίκη στην ανέχεια και την ανεργία μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού. Το κεφάλαιο δημιουργεί πλεονάζον εργατικό δυναμικό (άνεργοι) και αυτό αφορά τόσο τους ντόπιους όσο και τους μετανάστες. Οι μετανάστες ως κομμάτι του πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού και ως υποκείμενο που μπορεί να αναπτύξει αγωνιστική δράση και δεσμούς με άλλα αγωνιζόμενα κομμάτια, αποτελούν μια εστία που μπορεί να δημιουργήσει εκρήξεις και ενδεχόμενες ρωγμές στην προσπάθεια του καθεστώτος να επιβάλει το νέο πλαίσιο αφαίμαξης της εργατικής δύναμης. Έπειτα από μια 20ετία εντατικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης των μεταναστών, από το κεφάλαιο και τα ντόπια αφεντικά, το ελληνικό κράτος αποφασίζει να τους εκδιώξει.

Έτσι, φασιστικοποιεί το λόγο και τις πρακτικές του. Στοχοποιεί τους μετανάστες ως κοινωνική ομάδα και εξαγγέλλει νέα μαζικά πογκρόμ, υιοθετώντας φασιστικές πρακτικές που “είτε με εθελοντικό επαναπατρισμό είτε με υποχρεωτική απέλαση” (υπουργός ΠΡΟΠΟ), είτε με το στοίβαγμα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, σκοπό έχουν να εκδιώξουν μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα. Ταυτόχρονα, και σε συνεργασία με την κυρίαρχη ευρωπαϊκή ελίτ, το ελληνικό κράτος αποπειράται να ανακόψει τις μεταναστευτικές ροές, με τη συνδρομή των στρατιωτικών ταγμάτων της Frontex στο Αιγαίο και τον Έβρο, καθώς και με τις εξαγγελίες για κατασκευή φράχτη στον Έβρο. Κι όλα αυτά σε μια προσπάθεια να επανακτηθεί η αξιοπιστία του καθεστώτος ως διαχειριστής των κοινωνικών ζητημάτων και να μετατοπιστεί η “ατζέντα” στο θεαματικό δημόσιο διάλογο των media από το ζήτημα της κρίσης σε αυτό των μεταναστών.

Το κράτος επιλέγει αυτή τη στιγμή να διαχειριστεί μια από τις πολλαπλές εστίες ενδεχόμενων κοινωνικών εκρήξεων, στην εποχή της κρίσης, εντείνοντας τις βίαιες και φασιστικές πρακτικές του.

Για τους αγώνες των μεταναστών και το περιεχόμενο της αλληλεγγύης

Η αλληλεγγύη απέναντι στους μετανάστες σε καμία περίπτωση δε λαμβάνει ένα ανθρωπιστικό-χριστιανικό περιεχόμενο. Αντιμετωπίζουμε τους μετανάστες ως κοινωνικό υποκείμενο, ως μια ομάδα που υπόκειται στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, όπως και μεγάλα τμήματα του ντόπιου πληθυσμού. Δεν εκλαμβάνουμε τους μετανάστες ως θύματα που ανέχονται παθητικά κάθε είδους καταπίεση. Άλλωστε οι ίδιοι έχουν δείξει συχνά, αν και αποσπασματικά, αγωνιστικές διαθέσεις και αντιστάσεις. Από τις αφανείς καθημερινές αντιστάσεις μέχρι τις δημόσιες εκδηλώσεις τους στους τόπους δουλειάς (απεργία στη Μανωλάδα, απεργία πείνας σενεγαλέζων στα Γιάννενα, απεργία αιγύπτιων αλιεργατών στη Μηχανιώνα), την αντίσταση στις άθλιες συνθήκες κράτησης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης (εξεγέρσεις και απεργίες πείνας) μέχρι τους αγώνες για νομιμοποίηση και χορήγηση πολιτικού ασύλου (απεργία πείνας στα χανιά, αγώνες ιρανών, αφγανών, παλαιστίνιων πολιτικών προσφύγων), τις έμπρακτες συγκρουσιακές αντιστάσεις (λιμάνι πάτρας, πέτρου ράλλη-μεταγωγών) και τη συμμετοχή τους στους κοινωνικούς αγώνες (δεκέμβρης 2008), οι μετανάστες οργανώνονται απέναντι στη βίαιη καθημερινή βαρβαρότητα. Διαψεύδοντας έτσι έμπρακτα τη θεωρία της θυματοποίησης και τη λύση της πατερναλιστικής ενσωμάτωσης στην ελληνική δημοκρατία, ανοίγουν τους διαύλους για την ανάπτυξη δεσμών αλληλεγγύης μεταξύ ντόπιων και μεταναστών.

Επομένως, η αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων δε μπορεί παρά να λαμβάνει ένα πολιτικό περιεχόμενο. Ένα περιεχόμενο που να κινείται στην κατεύθυνση της ανάπτυξης σχέσεων μεταξύ των εκμεταλλευόμενων, της ενδυνάμωσης και σύνδεσης των αγώνων στην προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης. Αδιαμεσολάβητα, αυτοοργανωμένα και αντιιεραρχικά να συναντηθούμε, να ζυμώσουμε εμπειρίες αγώνα και αντιλήψεις, να αναπτύξουμε κοινές αντιστάσεις και κοινωνικές σχέσεις ανταγωνιστικές στην κυρίαρχη κοινωνική πραγματικότητα.

Στις 25 Γενάρη 2011 ξεκινάει πανελλαδική απεργία πείνας, στην οποία συμμετέχουν 300 μετανάστες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, με βασικό τους αίτημα όπως αναφέρουν την νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών, ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους έλληνες εργαζομένους και εργαζόμενες.

Οι 300 μετανάστες απεργοί πείνας προτάσσοντας τα σώματά τους, ως έσχατο μέσο, ξεκινούν έναν συλλογικό αγώνα για να ανακτήσουν την αξιοπρέπειά τους. Παράλληλα, αφγανοί, παλαιστίνιοι και ιρανοί πολιτικοί πρόσφυγες κινητοποιούνται για τη χορήγηση πολιτικού ασύλου, με κάποιους από τους πρώτους να έχουν ράψει τα στόματά τους, βρισκόμενοι σε απεργία πείνας για περισσότερο από 20 μέρες. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους αγώνες τους, σεβόμενοι τα περιεχόμενα με τα οποία τους νοηματοδοτούν.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 25/1/11

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ

ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΤΙΑ,

ΣΥΝΟΡΑ, ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ

συνέλευση αναρχικών/αντιεξουσιαστών – «σαλταδόροι»
χανιά, γενάρης 2011