Μαρ 12 2011

για τον Α. Σειρηνίδη

Στις 9/3 πραγματοποιήθηκε μικροφωνική στην πλ. Αγοράς σε ένδειξη αλληλεγγύης στον πολιτικό κρατούμενο Α. Σειρηνίδη. Εδώ το κείμενο που μοιράστηκε.

 

 

«…γιατί το μόνο πράγμα για το οποίο μπορεί να είναι κανείς ένοχος, είναι το να υποχωρήσει ως προς την επιθυμία του»

 

«Τα πλήθη που υποφέρουν και πεινούν χιμούν στο στρωμένο τραπέζι,
όπου οι αφεντάδες κάθουνται ναρκωμένοι, δυσκίνητοι από το βαρύ
φαγοπότι, ιερή στιγμή! Οι αφεντάδες γρικούν ξάφνου τη βουή και
στρέφουνται να δουν στην αρχή γελούν, σε λίγο χλωμιάζουν, τεντώνουν
ανήσυχοι το λαιμό και διακρίνουν -οι δούλοι τους, οι εργάτες, οι κολίγοι,
οι παραμάνες, οι μαγέρισσες, οι δούλες, κάνουν έφοδο. Ιερή στιγμή! Οι
μεγαλύτεροι άθλοι στη σκέψη, στην τέχνη, στην πράξη, γεννήθηκαν στο
ορμητικό τούτο ανηφόρισμα του ανθρώπου. […]

Ποιο ‘ναι λοιπόν το χρέος μας; Καλά να ξεχωρίσουμε την ιστορική στιγμήπου ζούμε και να τοποθετήσουμε συνειδητά, σε ορισμένο στρατόπεδο, τη μικρή μας ενέργεια…»

(Ν. Καζαντζάκης)

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ μέσα στην απέραντη πόλη, με κυρίεψε ένα είδος κοινωνικού τρόμου. Μου φαινόταν ότι χιλιάδες άνθρωποι που διάβαιναν χωρίς να γνωρίζονται , ένα αναρίθμητο πλήθος μοναχικών φαντασμάτων, δεν είχαν κανέναν δεσμό μεταξύ τους και αναρωτιόμουν με ένα είδος απρόσωπου τρόμου, πώς όλα αυτά τα πλάσματα δέχονταν παθητικά την άνιση και απάνθρωπη κοινωνική δομή…Δεν έβλεπα αλυσίδες στα χέρια και στα πόδια κι έλεγα «εξαιτίας ποιάς μαγείας, αυτά τα χιλιάδες δυστυχισμένα και στερημένα άτομα, υποφέρουν αυτό που είναι»;

Η αλυσίδα είναι μέσα στην καρδιά, η σκέψη ήταν δεμένη, οι μορφές της ζωής είχαν αποτυπωθεί μέσα στο μυαλό, η συνήθεια τις είχε στεριώσει.

Το κοινωνικό σύστημα είχε πλάσει αυτούς τους ανθρώπους, ήταν μέσα τους, κατά κάποιον τρόπο είχε γίνει η ίδια τους η ουσία.

Δεν επαναστατούσαν εναντίον της πραγματικότητας γιατί είχαν γίνει ένα με αυτήν…

Από την άλλη, υπάρχουν συνειδήσεις όπως του Άρη Σειρηνίδη, που δεν αφομοιώθηκαν σ’ αυτή την κτηνώδη πραγματικότητα και γι’ αυτό δικάζεται σήμερα. Γιατί όπως αναφέρει και ίδιος: «Η ανάλυση, λοιπόν, του πολιτικού μου DNA αποκτά πρωταρχική σημασία στην ανάγνωση των ιδιαίτερων γνωρισμάτων της δίωξής μου. Γιατί αυτό που τελικά στοχοποιεί το κράτος σε αυτή τη δίκη -όπως και στις δίκες άλλων συντρόφων που έρχονται-, πέρα και από τις πράξεις που αποδίδονται, είναι το φαντασιακό του αγώνα και της αντίστασης που καθένας/μια από μας αντιπροσωπεύει »

Σήμερα 17 Μάρτη δικάζεται ο αναρχικός Άρης Σειρηνίδης, ο οποίος βρίσκεται προφυλακισμένος από τις 12 Μαΐου στις φυλακές Κορυδαλλού για μια υπόθεση που συνιστά μια από τις πιο εξόφθαλμες σκευωρίες μεταπολιτευτικά στην Ελλάδα. Στις 3 Μαΐου συλλαμβάνεται σε αστυνομικό μπλόκο και αρχικά του αποδίδεται από τα έμμισθα παπαγαλάκια της ασφάλειας μια ληστεία σε πολυκατάστημα που είχε γίνει την ίδια μέρα, καθώς και απόπειρα δολοφονίας υπαλλήλου. Σύντομα όμως οι ίδιοι οι μπάτσοι διαψεύδουν τις πληροφορίες που διέρρεαν προς τα ΜΜΕ για τη ληστεία και κρατούν προσωρινά τον Άρη Σειρηνίδη για κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα. Μετά από πολλές και σκόπιμες καθυστερήσεις στην όλη διαδικασία και λίγο πριν αφεθεί ελεύθερος, ένα καφκικού τύπου σενάριο από την ασφάλεια, θα τον οδηγήσει στις φυλακές Κορυδαλλού για ένα περιστατικό που είχε συμβεί περίπου πριν ένα χρόνο. Ο Άρης Σειρηνίδης θα κατηγορηθεί ως «ο τρελός με το σομπρέρο και τις σαγιονάρες» που πυροβόλησε τους αστυνομικούς των ΜΑΤ στην περιοχή των Εξαρχείων τον Ιούλιο του 2009. Μοναδικό και «αδιάσειστο» αποδεικτικό στοιχείο είναι η ταύτιση του βιολογικού υλικού (DNA) σε μια χειρουργική μάσκα που βρέθηκε στον τόπο του συμβάντος, με υλικό DNA από το πορτοφόλι του. Πέραν τούτου, όλες οι καταθέσεις των αυτοπτών μαρτύρων αθωώνουν τον Άρη Σειρηνίδη κάνοντας λόγο για έναν άνθρωπο με τελείως διαφορετική εξωτερική εμφάνιση, καθώς και των ίδιων των αστυνομικών που λένε ότι δεν είδαν τον άνθρωπο που πυροβόλησε να πετάει τη μάσκα. Αυτό που κάνει πρωτόγνωρη τη συγκεκριμένη υπόθεση είναι το γεγονός ότι ένας άνθρωπος βρίσκεται στη φυλακή βάσει ενός αποδεικτικού στοιχείου που μόνο η αστυνομία μπορεί να διαχειριστεί και υποτίθεται ότι δεν υπάρχει αμφιβολία για τα αποτελέσματα της μικροβιολογικής έρευνας.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΡΗ ΣΕΙΡΗΝΙΔΗ

ΔΙΚΗ ΣΤΙΣ 17 ΜΑΡΤΗ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΜΗΡΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

 

συνελευση αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους, Χανιά

Μαρ 10 2011

πάρτι

οικονομικής ενίσχυσης στους 5 διωκόμενους αγωνιστές για τα γεγονότα της εκκένωσης της κατάληψης πικπα στο ηράκλειο

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΠΛΗΞΗΣ..

Στις 16 Φεβρουαρίου εκκενώνεται η κατάληψη ΠΙΚΠΑ στο Ηράκλειο, η οποία δημιουργήθηκε μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη 2008 και λειτουργούσε ως ένα ακόμα αγωνιστικό-πολιτικό στέκι. Από νωρίς το πρωί μπάτσοι έχουν περικυκλώσει το κτίριο, ένα συνεργείο αφαιρεί τις πόρτες και τα παράθυρα, καθώς και ό,τι άλλο υπήρχε μέσα προκειμένου να περάσει από έλεγχο. Μόλις μαθαίνεται, οι 3 πρώτοι που προσέγγιζουν το κτίριο προσάγονται, ενώ οι επόμενοι δέχονται απρόκλητη επίθεση από τους μπάτσους. Στη συνέχεια και σαν άμεση απάντηση καταλαμβάνεται το παράρτημα του Υπουργείου Υγείας από 100 αλληλέγγυους, με αίτημα να αφεθούν οι 3 προσαχθέντες ελεύθεροι. Τελικά, αφήνονται και οι 3, με τον ένα να κατηγορείται για κλοπή ρεύματος από τη ΔΕΗ και φθορές στο κτίριο, με πρόστιμο 14.000€. Το βράδυ, πραγματοποιείται πορεία ενάντια στην καταστολή και στην προσπάθεια να προσεγγιστεί το κτίριο, γίνεται σύγκρουση με τις αστυνομικές δυνάμεις, ακολουθεί κυνηγητό και μετά από αρκετό ξύλο συλλαμβάνονται στο σωρό 4 άτομα. Το επόμενο πρωί (17/2), ενώ οι 4 βρίσκονται στον εισαγγελέα ώστε να τους απαγγελθούν κατηγορίες, οι αλληλέγγυοι που βρίσκονται έξω από τα δικαστήρια δέχονται και πάλι επίθεση με ξύλο και χημικά, με σκοπό την απομάκρυνσή τους. Τους 2 από τους 4 συλληφθέντες βαραίνουν κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα, ενώ τους άλλους 2 κακουργηματικού, με υπέρογκες και εκδικητικές εγγυήσεις των 40.000€, και τελικά αφήνονται ελεύθεροι (στις 18/2). Το ίδιο βράδυ σύντροφοι πραγματοποιούν κατάληψη σε 2 τηλεοπτικούς σταθμούς και καλείται παγκρήτια πορεία ενάντια στην καταστολή για τις 18/2. Η πορεία στην οποία συμμετείχαν πάνω από 400 άτομα ήταν πολύ δυναμική, με έντονη και προκλητική την παρουσία των μπάτσων καθ’ όλη τη διάρκειά της.

Η χρονική επιλογή της εκκένωσης της κατάληψης ΠΙΚΠΑ αποτελεί ένα σημείο μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της καταστολής των καταλήψεων που προέκυψε εντονότερα μετά την εξέγεση του Δεκέμβρη, αλλά και μια ακόμη πτυχή των κατασταλτικών σχεδίων που ξεδιπλώνονται στο παρόν, εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης. Οι καταλήψεις είναι εγχειρήματα επιθετικά που μετασχηματίζουν έναν εγκαταλελειμμένο χώρο σε ένα ζωντανό χώρο αντίστασης. Αμφισβητούν την ιδιοκτησία και την ιδιώτευση, δύο από τις υψηλότερες «αξίες» της κοινωνίας, προτάσσοντας την επανοικειοποίηση του κλεμμένου από την εξουσία κοινωνικού χώρου. Οι κατειλημμένοι χώροι που λειτουργούν με αυτοοργανωμένες, αδιαμεσολάβητες και οριζόντιες δομές αποτελούν πεδία πολιτικής ζύμωσης και συλλογικοποίησης ανθρώπων, δημιουργώντας σχέσεις ανταγωνιστικές στο εξουσιαστικό σύστημα. Λειτουργούν ως ζωντανά κύτταρα πολιτικής και κοινωνικής παρέμβασης και μέσα στη σημερινή συνθήκη κοινωνικού αναβρασμού αποτελούν εν δυνάμει πόλους συσπείρωσης ευρύτερων ριζοσπαστικών κομματιών της κοινωνίας.

Το κίνημα των καταλήψεων στη ελλάδα μετρά δεκαετίες ζωής και πλέον εκτείνεται σε όλο το γεωγραφικό εύρος της, αλλά και σε ένα ευρύ φάσμα πολιτικών – κοινωνικών ζητημάτων και δράσεων. Τα φοιτητικα του 2006-2007 λειτούργησαν ως ένα ακόμα κομβικό σημείο στην κατεύθυνση της δημιουργίας και της εξέλιξης κινηματικών δομών, οι οποίες διεύρυναν το πεδίο των δραστηριοτήτων τους και σε ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα. Αυτή η κινητικότητα εντάθηκε ακόμα περισσότερο μετά από την εξέγερση του Δεκέμβρη και ως αποτέλεσμα είχε την διεύρυνση της κινηματικής βαρύτητας στις επαρχιακές πόλεις. Έτσι, μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της αύξησης της επιτήρησης και της καταστολής, δε θα μπορούσε παρά όσα εφαρμόζονται σε κεντρικό επίπεδο να διαχέονται και στην επαρχία σε στρατηγικό επίπεδο. Η εξάπλωση, ο συντονισμός, η ανάπτυξη δεσμών και η πολυεπίπεδη δραστηριότητα του ανατρεπτικού κινήματος σε όλο τον ελλαδικό χώρο, είναι που ενοχλεί τα σχέδια της κυριαρχίας.

Η όξυνση της καταστολής στην επαρχία έρχεται ως απόρροια ενός γενικότερου κατασταλτικού σχεδιασμού, ο οποίος επεκτείνεται όσο οι «από τα κάτω» αντιστάσεις δυναμώνουν. Μέσα στην παρούσα συνθήκη γενικευμένης κοινωνικοπολιτικής αστάθειας, η αποτροπή της ριζοσπαστικοποίησης του κόσμου καθώς και της διάχυσης του ανατρεπτικού λόγου και δράσης αποκτά βαρύνουσα και «ζωτική» σημασία για την εξουσία. Όσο ο φόβος της διάχυσης ανατρεπτικών δράσεων και πρακτικών σε κομμάτια της κοινωνίας που βρίσκονται σε αναβρασμό αποτελεί μόνιμο «άγχος» για τους διαχειριστές της εξουσίας, τόσο η απόπειρα αποκοπής των δεσμών μεταξύ των αγωνιζομένων κομματιών και της κοινωνίας θα εντείνεται. Και αυτό γίνεται μέσα από την ένταση της επιτήρησης, του ελέγχου και της καταστολής.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η κατασταλτική στρατηγική που εφαρμόζεται στα Χανιά, έχει κοινό παρονομαστή με αυτό των μητροπόλεων. Το νέο «δόγμα μηδενικής ανοχής» ξεδιπλώνεται σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο, με άμεσο στόχο την αναχαίτιση οποιουδήποτε αμφισβητεί τις προσταγές της εξουσίας. Από την μεθοδική εκκένωση της κατάληψης του μεγάρου Παπαδοπέτρου, μέχρι τις απόπειρες ποινικοποίησης των μαθητικών καταλήψεων. Από τη δολοφονική καταδίωξη του Στράτου Π. μέχρι την πορεία οργής στις 18/11/2010. Από την τακτική των μπάτσων στην πορεία της 6ης Δεκέμβρη ΄10 και τους δυο 13χρονους συλληφθέντες, μέχρι την ολοένα αυξανόμενη ασφυκτική επιτήρηση στις πορείες (με ματ και κουκουλωμένους ασφαλίτες) και τις εντονότερες περιπολίες στους δρόμους και της γειτονιές της πόλης. Η καθημερινότητα μας ασφυκτιά μέσα στα τείχη που ορθώνονται γύρω μας και αποσκοπούν στον κατακερματισμό μας.

Αψηφώντας το κλίμα τρομοκρατίας που επιβάλλεται από το κράτος, υπάρχουν πολλές εστίες αγώνα που παραμένουν δυνατές. Οι επιμέρους αγώνες που αναπτύσσονται, αποτελούν αναπόσπαστα κομμάτια μιας ευρύτερης και πολύμορφης δυναμικής. Από τα πύρινα οδοφράγματα της Κερατέας, τις δυναμικές απεργιακές κινητοποιήσεις, τους αγωνιζόμενους μετανάστες, το κύμα άρνησης πληρωμής διοδίων και εισητηρίων στα ΜΜΜ, μέχρι τους αγώνες για αξιοπρέπεια μέσα στις φυλακές-κολαστήρια και τις αντιστάσεις των πολιτικών κρατουμένων.

Με οριζόντιες, αντιιεραρχικές, αδιαμεσολάβητες και αυτοοργανωμένες δομές να οργανωθούμε μέσα από λαϊκές συνελεύσεις, καταλήψεις, ακηδεμόνευτους και κοινούς αγώνες, απέναντι στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα.

10,100, ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 5 ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

για τα γεγονότα της εκκένωσης της κατάληψης ΠΙΚΠΑ στο Ηράκλειο

ΠΑΡΤΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 12.03 στο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ κατω απ’τη ΛΕΣΧΗ , 21.00

 

συνέλευση αναρχικών/αντιεξουσιαστών – «σαλταδόροι»
χανιά, μάρτης 2011


Μαρ 2 2011

κατάληψη ΕΒΕΧ

κατάληψη στα γραφεία του Εμποροβιομηχανικού Επιμελητηρίου Χανίων σε ένδειξη αλληλεγγύης στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας

 

 

ένα από τα κείμενα που μοιράζονται κατά τη διάρκεια της κατάληψης από τη συνέλευση αλληλεγγύης στου αγωνιζόμενους μετανάστες

 

300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΖΩΗ…

Εδώ και 37 μέρες 300 μετανάστες σε αθήνα και θεσσαλονίκη βρίσκονται σε απεργία πείνας. Ήδη τις τελευταίες μέρες, όλο και περισσότεροι απεργοί έχουν αρχίσει να μεταφέρονται σε νοσοκομεία, με συμπτώματα έντονης αφυδάτωσης, αρχόμενης οξείας νεφρικής ανεπάρκειας και καρδιακές αρρυθμίες, διατρέχοντας άμεσο κίνδυνο για μόνιμες βλάβες στην υγεία τους. Σε κάποια από τα νοσοκομεία που μεταφέρονται, μπάτσοι απαιτούν από το προσωπικό τα στοιχεία τους. Εν τω μεταξύ από την Κυριακή 27/2, 36 σταμάτησαν τη λήψη νερού, ζάχαρης και αλατιού. Οι μετανάστες απεργοί ρισκάρουν τη ζωή τους αρνούμενοι τα ψίχουλα που τους τάζει το υπουργείο για αποπροσονατολισμό. Ταυτόχρονα, αντιτιθέμενοι σε διαβουλεύσεις και προτάσεις είτε κάτω από το τραπέζι, είτε ερήμην τους, ζητούν την παρουσία εκπροσώπων τους.

Στις 25 Γενάρη 300 μετανάστες, αφήνουν τα σπίτια τους και τις δουλειές τους και ξεκινούν με δική τους απόφαση απεργία πείνας. Κύρια αιτήματά τους είναι “η νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών, ίσα πολιτικά, κοινωνικά δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους έλληνες εργαζόμενους και εργαζόμενες”. Επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν τα σώματά τους ως ύστατο μέσο αγώνα, ρισκάροντας την ίδια τους τη ζωή. Οι 250 από αυτούς εγκαθίστανται σε υπό ανακαίνιση και χωρίς καμία εκπαιδευτική ή διοικητική λειτουργία κτίριο της Νομικής στην Αθήνα και 50 στο Εργατικό Κέντρο στη Θεσσαλονίκη.

Από την πρώτη μέρα η απεργία πείνας βάλλεται με κάθε τρόπο. Κυβερνητικοί παράγοντες, κόμματα, πανεπιστημιακοί, και φυσικά τα ΜΜΕ σχηματίζουν ένα ενιαίο μέτωπο συκοφαντώντας και λασπολογώντας, σε μια προσπάθεια απομόνωσης του αγώνα των μεταναστών, ως κεντρική πολιτική επιλογή. Παράλληλα, αποσιωπώντας την ίδια την απεργία πείνας και τα αιτήματά της, επιτίθενται στην κοινωνική κατάκτηση του ασύλου, δράττοντας έτσι την ευκαιρία να επαναφέρουν το ζήτημα της κατάργησής του, ως ένα πεδίο από το οποίο αναπτύσσονται αγώνες.

Την τρίτη μέρα της απεργίας πείνας πρυτανικές αρχές δίνουν την εντολή για άρση ασύλου. Υπό την απειλή αστυνομικής εισβολής πραγματοποιούνται διαπραγματεύσεις μέχρι αργά τη νύχτα, όταν οι μετανάστες τελικά αναγκάζονται να αποχωρήσουν και να εγκατασταθούν σε άλλο κτίριο. Ένα κτίριο που δεν παραχωρείται, όπως προσπάθησαν να παρουσιάσουν τα media, αλλά χρησιμοποιείται επί πληρωμή. Δεν πληρεί ούτε καν τις βασικές προϋποθέσεις, αφού ο «φιλάνθρωπος» ιδιοκτήτης αρνείται να ανοίξει τους υπόλοιπους ορόφους με αποτέλεσμα οι μισοί απεργοί να κοιμούνται στο προαύλιο, στοιβαγμένοι σε σκηνές υπό βροχή. Παρ’ όλες τις αντίξοες συνθήκες, οι μετανάστες εμμένουν στην αξιοπρεπή επιλογή τους για συνέχιση του αγώνα.

Συνεχίζοντας την τακτική της αδιαλλαξίας, του εκφοβισμού και της καταστολής, οι διαχειριστές της εξουσίας επιλέγουν να οξύνουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Στο πόρισμα προς τον ανακριτή, ο εισαγγελέας εφετών παραγγέλλει την άσκηση δίωξης απέναντι σε 8 αλληλέγγυους στον αγώνα των μεταναστών, για ηθική αυτουργία σε παραβίαση οικιακής ειρήνης και σε διακεκριμένες φθορές, αλλά και την άσκηση δίωξης και στους ίδιους τους 300 μετανάστες απεργούς. Παράλληλα, το υπουργείο εσωτερικών εκδικητικά καταργεί υπουργική απόφαση μέσω της οποίας είχαν νομιμοποιηθεί, για λόγους υγείας, οι 15μετανάστες απεργοί πείνας στα Χανιά το 2008. Τέλος, το Σαββατοκύριακο 5-6/2, δυνάμεις των ΜΑΤ περικυκλώνουν το πολυτεχνείο και την ΑΣΟΕΕ στην Αθήνα, απαγορεύουν την είσοδο σε οποιονδήποτε, σε μια προσπάθεια να καταργηθεί το άσυλο στην πράξη. Οι παραπάνω κινήσεις μόνο τυχαίες δεν είναι. Είναι σαφές πως η κυριαρχία αναγνωρίζει και υπολογίζει όσο ποτέ άλλοτε αυτούς που αγωνίζονται. Επιχειρεί να αποτρέψει κάθε έκφραση κοινωνικής αντίστασης, να ποινικοποιήσει την ίδια την αλληλεγγύη, καταργώντας ακόμα και κοινωνικές κατακτήσεις χρόνων (άσυλο, εργασιακά δικαιώματα).

Οι πολεμικές επιχειρήσεις της Δυτικών κρατών, αλλά και τα απολυταρχικά καθεστώτα σε περιοχές της Αφρικής, της Ασίας και των Βαλκανίων, η φτώχεια και η εξαθλίωση, είναι που δημιουργούν με βίαιο τρόπο τα μεταναστευτικά ρεύματα. Οι μετανάστες, ως φτηνά εργατικά χέρια, γίνονται αντικείμενο μιας άγριας εκμετάλλευσης και αποτελούν την πρώτη ύλη για τους αδηφάγους μηχανισμούς “ανάπτυξης” των ευρωπαϊκών κρατών. Όταν η “ανάπτυξη” δίνει τη θέση της στην εποχή της “οικονομικής” κρίσης έρχεται η ώρα των μαζικών απελάσεων, των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των φραχτών και της “εταιρείας” συνοριοφυλάκων των μισθοφόρων της Frontex. Τα οράματα της “αειφόρου ανάπτυξης” και της υλικής ευμάρειας αντικαθίστανται από τη σωτηρία της πατρίδας και του έθνους, την ένταση του ρατσιστικού λόγου και την υιοθέτηση φασιστικών πρακτικών.

Το κράτος, με την καθοριστική συμβολή των ΜΜΕ, επιλέγει να διαχειριστεί μια από τις πολλές εστίες κοινωνικής έντασης. Ταυτόχρονα προσπαθεί να μεταθέσει το δημόσιο διάλογο, από τα ζητήματα της κρίσης σε αυτό της μετανάστευσης, στοχοποιώντας τους μετανάστες ως τη ρίζα του προβλήματος. Μέσα από μια μακροχρόνια προσπάθεια ενίσχυσης του εθνικού φρονήματος και αβανταρίσματος των φασιστικών συμμοριών υπό το μανδύα των “αγανακτισμένων” πολιτών, τα ΜΜΕ αναπαράγουν και προωθούν εμετικές και ρατσιστικές ιδεοληψίες. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, 300 μετανάστες επιλέγουν να βγουν απ’ την αφάνεια και να αγωνιστούν, προτάσσοντας τα ίδια τους τα σώματα, για μια αξιοπρεπή ζωή. Η ίδια η πρακτική της απεργίας πείνας, το γεγονός ότι ένα από τα πιο καταπιεσμένα κομμάτια της κοινωνίας επιλέγει να αντισταθεί με τόσο δυναμικό και μαζικό τρόπο, καθώς και ο φόβος να αναζωπυρωθούν ήδη υπάρχουσες εστίες αγώνα (αφγανοί στα προπύλαια, ιρανοί-παλαιστίνιοι στο πολυτεχνείο) και να δημιουργηθούν νέες, είναι που κάνει την επίθεση και την προπαγάνδα τόσο λυσσαλέα. Πόσο μάλλον όταν η επιδίωξη της νομιμοποίησης χωρίς προϋποθέσεις, αμφισβητεί την κεντρική πολιτική του κράτους απέναντι στην μετανάστευση.

Ενάντια στα κηρύγματα του μίσους και του ρατσισμού, αψηφώντας τους εκφοβισμούς των «από πάνω» αντιτάσσουμε την αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων. Μπροστά στην κοινή συνθήκη της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης να αναπτύξουμε κοινούς αγώνες, ενάντια σε φυλετικούς, εθνικούς και θρησκευτικούς διαχωρισμούς. Στεκόμαστε δίπλα στους αγωνιζόμενους μετανάστες που παλεύουν για αξιοπρέπεια και ζωή.

…ΜΗ ΣΚΥΒΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΚΙ ΕΣΥ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΡΑΙΟΣ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ 300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ


συνέλευση αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους μετανάστες

Χανιά, Μάρτιος 2011