Ιούν 28 2010

5η του μάη

κείμενο που μοιράστηκε στο κέντρο και σε γειτονιές της πόλης σε 3.000 αντίτυπα

για την πολιτική απεργία της 5ης του μάη, τους 3 νεκρούς και τους αγώνες

η απεργία

Την Τετάρτη 5 του μάη απεργιακές κινητοποιήσεις χιλιάδων διαδηλωτών συνταράσσουν κάθε γωνιά του ελλαδικού χώρου. Στην αθήνα ένα οργισμένο πλήθος 200.000 επισφαλών και “σταθερών” εργαζομένων, συνταξιούχων, φοιτητών, ανέργων, μαθητών, μεταναστών επί δύο και πλέον ώρες, μάχεται μανιασμένο τις δυνάμεις καταστολής που προστατεύουν τα ανάκτορα της εξουσίας, κάτω από το σύνθημα “να καεί, να καεί το μπουρδέλο η βουλή”. Αψηφώντας τις κομματικές παραινέσεις για αποχώρηση από τη βουλή, για “ευπρεπη” συνθήματα και αυτοσυγκράτηση· αναγνωρίζοντας την κοινωνική αντι-βία ως δίκαιη και αναγκαία απάντηση απέναντι στις επιθέσεις των μπάτσων· βλέποντας ως ταξικό του εχθρό το ντόπιο πολιτικό σύστημα και όχι κάποιο εξωτερικό εχθρό· αρνούμενη τις εθνικιστικές κορώνες, μια ετερόκλητη κοινωνική δυναμική, ξεπερνώντας τους διαχωρισμούς, έδειξε με τις πιο άγριες και επιθετικές διαθέσεις ότι ανακαλύπτει δειλά-δειλά το συλλογικό αγώνα.

οι 3 νεκροί, τα άμεσα αποτελέσματα, οι ευθύνες και η αυτοκριτική

Αν και οι διαδηλώσεις της 5ης μάη αποτέλεσαν μια από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις της μεταπολιτευτικής περιόδου με τεράστια δυναμική και προοπτικές, ένα θλιβερό γεγονός έρχεται να αντιστρέψει το κλίμα υπέρ του καθεστώτος και να θέσει τεράστιους προβληματισμούς στο εσωτερικό του κινήματος. Η τραγική είδηση των τριών νεκρών εργαζομένων σε ιδιωτική τράπεζα, παγώνει τους διαδηλωτές, που σιγά-σιγά αρχίζουν να αποσύρονται από τα οδοφράγματα. Οι δυνάμεις καταστολής επανακτούν τον έλεγχο και επιβάλουν στην πράξη απαγόρευση κυκλοφορίας σε αρκετές περιοχές του κέντρου και ειδικότερα στα εξάρχεια. Εισβάλλουν στην κατάληψη “χώρος ενιαίας πολύμορφης δράσης” στην οδό Ζαΐμη, στο στέκι μεταναστών καθώς και σε σπίτια ανθρώπων που απλώς διαμαρτύρονται για την έντονη παρουσία της αστυνομίας. Όποιος κυκλοφορεί και δεν “γεμίζει το μάτι” οποιουδήποτε μπάτσου ξυλοκοπείται, προσαγάγεται ή συλλαμβάνεται.

Αν κάποιος έμενε μόνο στις ευθύνες που έχει ο βγενόπουλος για το θάνατο των 3 εργαζομένων στο κάτεργο της τράπεζας, θα έμοιαζε με υπεκφυγή. Ναι, είναι γνωστό ότι τα αφεντικά ποτέ δε νοιάστηκαν για τη ζωή των εργαζομένων, αφού τη θυσιάζουν στο βωμό του κέρδους. Ότι πολλές φορές χρησιμοποιούν τους υπαλλήλους ως ανθρώπινη ασπίδα, για να προστατέψουν την περιουσία τους από τις συμβολικές επιθέσεις των διαδηλωτών. Ότι οι πιέσεις που δέχονται οι εργαζόμενοι για να μην απεργήσουν είναι αφόρητες. Άλλωστε όλες αυτές τις ευθύνες τις κατήγγειλαν πρώτοι οι ίδιοι οι συνάδελφοι των νεκρών. Εμείς οι ίδιοι πρέπει να αναλογιστούμε τους λόγους για τους οποίους φτάσαμε στο σημείο να υπάρχουν νεκροί απ’ τη “δική μας πλευρά” από αναθυμιάσεις, έπειτα από πυρπόληση κτιρίου/καπιταλιστικού στόχου.

Ως κομμάτι του κινήματος, δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια ή να υιοθετούμε λογικές “παράπλευρων απωλειών”, κάτι που κατεξοχήν επικαλείται η κυριαρχία, για να δικαιολογήσει τις δολοφονικές πρακτικές της. Χρειάζεται να κατανοήσουμε με ποιο τρόπο η οργή που συσσωρεύεται σε μεγάλα κομμάτια πληθυσμού, οδηγεί κάποια άτομα στο σημείο, με έναν αντίστροφο τρόπο, να ενσωματώνουν απάνθρωπες λογικές και αξίες του εξουσιαστικού συστήματος. Πώς γίνεται η κοινωνική αντι-βία να στρεβλώνεται και να καταλήγει να αδιαφορεί για την ανθρώπινη ζωή και για το αν ή όχι υπάρχουν εργαζόμενοι μέσα σε ένα κτίριο; Πώς γίνεται η αντι-βία από μέσο αγώνα και αυτοάμυνας, να μετατρέπεται σε αυτοσκοπό; Ή πώς γίνεται την ώρα που η αντι-βία ασκείται από μεγάλο πλήθος διαδηλωτών και ξεφεύγει από τα χέρια των “ειδικών”, την ώρα που πραγματώνεται η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη, όταν επί δεκαετίες προτάσσονται η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, να εισβάλλει από την πίσω πόρτα ο ατομισμός του χειρίστου είδους και οι λογικές “όλοι εναντίον όλων”;

οι χειρισμοί και οι στόχοι της κυριαρχίας

Η κυριαρχία βρήκε μια πρώτης τάξης ευκαιρία να περάσει από τη θέση του αμυνόμενου, σε αυτή του επιτιθέμενου. Οι πολιτικοί και οικονομικοί εκπρόσωποι ενός κατεξοχήν και εξ ορισμού δολοφονικού συστήματος, υπεύθυνοι για χιλιάδες θανάτους, χύνουν κροκοδείλια δάκρυα στη βουλή και στα τηλεπαράθυρα, απαιτώντας την κοινωνική ειρήνη και συνοχή.

Τα media σπάνε την απεργία και ξερνούν ό,τι εμετική κατηγορία μπορεί να φανταστεί κανείς για όσους αγωνίζονται. Οι κομματάρχες βρήκαν την ευκαιρία να συμμαζέψουν όσους ξεφεύγουν από την κυρίαρχη γραμμή. Πιπιλίζοντας τις γνωστές κατηγορίες περί προβοκατόρικων στοιχείων, που δεν είχαν καμία σχέση με την “ειρηνική” διαδήλωση, προσπαθούν να απαξιώσουν μια βίαιη και μαχητική πορεία. Διάφορα φασιστοειδή βρήκαν ευκαιρία να ξεμυτίσουν ξανά, ως παραδοσιακοί εχθροί κάθε κοινωνικού αγώνα, υιοθετώντας εξ ολοκλήρου την κρατική προπαγάνδα. Εκμεταλλευόμενοι πολιτικά τους 3 νεκρούς και ξανασκοτώνοντάς τους, άρχισαν να ξερνούν τα δηλητήρια του εθνικισμού και του μίσους.

Οι στόχοι του εξουσιαστικού συρφετού δεν μπορεί παρά να είναι ξεκάθαροι. Όπως εδώ και πολύ καιρό, έτσι και τώρα, θέλουν να σπιλώσουν και να εγκληματοποιήσουν ένα ολόκληρο πολιτικό χώρο (αναρχικούς /αντιεξουσιαστές). Θέλουν να τον απομονώσουν πολιτικά και να κόψουν τους δεσμούς που αναπτύσσει με ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια, μέσα από τη συμμετοχή του στους αγώνες. Ακόμη παραπέρα, προσπαθούν να απαξιώσουν και να λοιδορήσουν τους κοινωνικούς αγώνες, ταυτίζοντας τους διαδηλωτές με δολοφόνους και κάθε πορεία με μια μηχανή καταστροφής και χάους. Ωστόσο το σημαντικότερο για την κυριαρχία είναι να σπάσει την ανοχή και τη νομιμοποίηση που απολαμβάνει η κοινωνική αντι-βία. Όλο και περισσότερος κόσμος είχε αρχίσει όχι μόνο να αποδέχεται την αντι-βία ως μέσο αγώνα, αλλά και να τη χρησιμοποιεί απαντώντας με αυτό τον τρόπο στη λεηλασία της ζωής από την εξουσία.

για το ζήτημα της κοινωνικής αντι-βίας

Πρώτη και καλύτερη η εξουσία γνωρίζει πως η βία με την οποία δηλητηριάζει τις κοινωνικές σχέσεις, θα της επιστραφεί με τη μορφή της αντι-βίας από την πλευρά των καταπιεσμένων. Η ιστορία των κινημάτων ποτέ δεν ήταν ένα ρομαντικό παραμύθι ανθρώπων που απλά φώναζαν στους δρόμους (φιλελεύθερη εκδοχή). Όπως και ποτέ δεν ήταν μια θλιβερή ιστορία καταστολής και σφαγής “ανήμπορων και αβοήθητων” αγωνιστών (αριστερή εκδοχή). Η ιστορία των αγώνων είναι ένας αδιάκοπος ανταγωνισμός μεταξύ των κυρίαρχων και των καταπιεσμένων, όπου το στοιχείο της κοινωνικής αντι-βίας αποτελούσε μια δίκαιη μορφή αυτοάμυνας και μέσο για την κοινωνική απελευθέρωση. Από τα φοιτητικά του 2006-7, το δεκέμβρη του 2008 μέχρι τις απεργίες του φλεβάρη-μάρτη του 2010 και της 5ης μάη, φαινόταν ότι η χρήση πολιτικής αντι-βίας άρχισε να διευρύνεται. Όλο και περισσότερα κομμάτια διαδηλωτών οικειοποιούνται τη βία και την αναγνωρίζουν ως αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα για αξιοπρέπεια.

Οι τρόποι και οι μορφές της κοινωνικής αντι-βίας και των μέσων του αγώνα γενικότερα, δεν θα μας υποδειχθούν από κανένα υπηρέτη του χρεοκοπημένου καθεστώτος. Αυτά κρίνονται και επαναπροσδιορίζονται μέσα από τις κινηματικές δομές και συνελεύσεις και όχι στα τηλεπαράθυρα των media, με τη μορφή του απολογισμού και της κατάθεσης πιστοποιητικών νομιμοφροσύνης.

οι αναρχικοί/αντιεξουσιαστές

Τα τελευταία χρόνια και ειδικά μετά την εξέγερση του 2008, ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος κινήθηκε σε μια κατεύθυνση να κοινωνικοποιήσει ακόμα περισσότερο τις αξίες, τις αντιλήψεις και τις πρακτικές του. Πήρε πολιτικές πρωτοβουλίες, επικοινώνησε το λόγο του, ανέλαβε τις πολιτικές του ευθύνες, δεν φοβήθηκε την αλληλεπίδραση με άλλα κομμάτια της κοινωνίας, διατηρώντας ταυτόχρονα την αυτονομία του. Τίμια και ειλικρινά, χωρίς ιδιοτέλεια προσπάθησε να αφουγκραστεί τις κοινωνικές εξελίξεις και να ανταποκριθεί σε αυτές, εμπλουτίζοντας τους αγώνες με ριζοσπαστικό περιεχόμενο. Αν τώρα φαίνεται να υπάρχουν προβληματικές σε αυτή την αλληλεπίδραση, δεν μπορεί αυτό να μας οδηγήσει σε οπισθοχώρηση και εσωστρέφεια. Δεν μας αρμόζει να αποτραβηχτούμε και να ορίσουμε εκ νέου την ταυτότητα του αναρχικού. Να πούμε το ποιος είναι και ποιος δεν είναι αναρχικός, το ποιος χωράει και ποιος δεν χωράει στα όρια του κινήματος. Η αυτοκριτική μας να βρει τα πολιτικά και κοινωνιολογικά αίτια που οδήγησαν σε αυτό το τραγικό γεγονός και όχι αποκλειστικά η επίρριψη ατομικών ευθυνών.

Τώρα όσο ποτέ άλλοτε είναι ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε τις δομές μας, χωρίς να χτίσουμε τοίχους γύρω μας. Να προτάξουμε προς τα έξω τους τρόπους με τους οποίους θα εμπλουτίσουμε το περιεχόμενο του κοινωνικού αγώνα με τις αξίες της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας. Κι αυτό όχι με ένα φραστικό τρόπο, αλλά έμπρακτα με τη δημιουργία ανταγωνιστικών κοινωνικών σχέσεων απέναντι στις συστημικές λογικές. Να ξεκαθαρίσουμε την αναγκαιότητα της αντι-βίας ως μέσο για την κοινωνική απελευθέρωση και όχι ως αυτοσκοπό. Χρειαζόμαστε μια στρατηγική που θα έχει σα στόχο να αναπτύξει κοινωνικούς δεσμούς και πολιτικές σχέσεις με άλλα κοινωνικά κομμάτια, για την οργάνωση και το χτίσιμο ευρύτερων αντι-θεσμικών, ριζοσπαστικών δομών. Την ώρα που η λεηλασία της ζωής παίρνει αδιανόητες διαστάσεις, την ώρα που μεγάλα κοινωνικά στρώματα επιλέγουν το συλλογικό αγώνα, που μοιάζει να μπαίνει σε μακροχρόνια φάση και διαφαίνονται στοιχεία ταξικής συνείδησης, δεν μπορούμε παρά να είμαστε μέσα και δίπλα τους.

Εκεί που αναπνέουμε, έξω στο δρόμο.

όλα συνεχίζονται . . .

συνέλευση αναρχικών/αντιεξουσιαστών – “σαλταδόροι”
χανιά, ιούνης 2010

Ιούν 25 2010

για τον Σ. Σεϊσίδη

Στις 24/6 πραγματοποιήθηκε μικροφωνική έξω από το κτίριο παπαδοπέτρου, σε ένδειξη αλληλεγγύης στον πολιτικό κρατούμενο Σ. Σεϊσίδη. Μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο.

 

Η δημοκρατία εκδικείται…

Για την υπόθεση του Σίμου Σεϊσίδη

Στις 3/5/2010 ο Σίμος Σεϊσίδης καταδιώκεται και πυροβολείται πισώπλατα από την αστυνομία στο Γκάζι, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια απειλή από τον ίδιο, και αφού έχει θεωρηθεί ύποπτος για ληστεία που έγινε την ίδια μέρα, ώρες πριν στον Ταύρο. Μια υποτιθέμενη ενοχή η οποία αργότερα καταρρίφτηκε, αλλά αφέθηκε αρχικά να διαρρεύσει στα ΜΜΕ ώστε να δικαιολογηθεί η δολοφονική τακτική της αστυνομίας. Τραυματισμένος συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο, όπου τον επαναφέρουν στην ζωή. Γίνεται διάγνωση βαρέου τύπου τραύματος στην μηριαία αρτηρία και χειρουργείται. Μετά από 2 μέρες μεταφέρεται στο ΚΑΤ, χειρουργείται για δεύτερη φορά και αργότερα, το τραυματισμένο του πόδι ακρωτηριάζεται.

Οι συνθήκες παραμονής του στο νοσοκομείο δεν θυμίζουν σε τίποτα νοσηλεία ασθενή με σοβαρό πρόβλημα υγείας και γεννούν σοβαρά ερωτηματικά για την αναγκαιότητα του ακρωτηριασμού. Αντί για την εντατική μεταφέρεται σε δωμάτιο κλουβί με την συνεχή παρουσία αστυνομικών δυνάμεων, εντός και εκτός δωματίου, οι οποίες δημιουργούν κλίμα τρομοκρατίας. Απαγορεύεται η είσοδος στον δικηγόρο του, σε γιατρούς που δεν συνεργάζονται με την αστυνομία, μέχρι και στην οικογένεια του με την συνδρομή συγκεκριμένου γιατρού, ο οποίος στις έντονες διαμαρτυρίες της μητέρας απάντησε αυτολεξεί «καλά κάνουν και δεν σας αφήνουν, θα τον φροντίσουμε εμείς»! Μόνο με την επέμβαση άλλου γιατρού και της προϊσταμένης νοσοκόμας, που κράτησαν αξιοπρεπή στάση, οι οικείοι του κατάφεραν να τον δουν. Αντιδρώντας στην  κατάσταση που επικρατεί, η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών εκδίδει ανακοίνωση που καταδικάζει τις συνθήκες νοσηλείας του. Χαρακτηριστικά, αναφέρεται ότι αστυνομικοί φωτογράφιζαν τον κρατούμενο/ασθενή κατά την διάρκεια της εξέτασης, του καθαρισμού περιττωμάτων και της αλλαγής ενδυμασίας.

Στη συνέχεια ξαναμεταφέρεται κατά την διάρκεια της νοσηλείας του, στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού αυτή την φορά, όπου παραμένει μέχρι και σήμερα. Και ενώ η κατάστασή της υγείας του παραμένει σοβαρή και η διαδικασία τοποθέτησης τεχνητού μέλους δεν έχει ολοκληρωθεί, εκδίδεται εξιτήριο για την  μεταφορά του στις φυλακές. Αστυνομία και Υπουργείο Δικαιοσύνης συνεχίζοντας την φαρσοκωμωδία που έχουν στήσει, και θεωρώντας ότι ικανοποιούν το αίτημα παραμονής του Σίμου σε νοσοκομείο, τον “χρεώνουν”, στο απάνθρωπο και ακατάλληλο για την κατάστασή του, νοσοκομείο φυλακών Κορυδαλλού. Την Πέμπτη 24/6 ο δικηγόρος του καταθέτει αίτηση αποφυλάκισης και παραμονής του Σίμου στο νοσοκομείο. Η σωματική και ψυχολογική του εξόντωση όμως δεν σταματάει εδώ, καθώς την Δευτέρα 28/6 περνάει εκ νέου ανακριτή για την υπόθεση αρπαγής οπλισμού του φρουρού του Κεδίκογλου, κατηγορία που στηρίζεται αποκλειστικά σε υποτιθέμενη ταυτοποίηση παράνομα ληφθέντος γενετικού υλικού με αδέσποτη τρίχα..

Ενώ όλα αυτά διαδραματίζονται στους χώρους των νοσοκομείων, το κράτος, με την αγαστή συνεργασία των ΜΜΕ, στήνει την ηθική και πολιτική εξόντωσή του. Η τακτική του κράτους να ποινικοποιεί και να στέλνει στα κάτεργα αγωνιστές δεν είναι κάτι νέο. Στα πλαίσια της κυριαρχίας της εξουσίας και της καταστολής κάθε αντίδρασης, πολιτικοί χώροι ποινικοποιούνται, άνθρωποι με κινηματική και αγωνιστική δράση χαρακτηρίζονται επικίνδυνοι και τρομοκράτες, συντροφικές και φιλικές σχέσεις θεωρούνται ενοχοποιητικά στοιχεία. Έτσι και ο Σίμος, λόγω της έντονης πολιτικής του δράσης και της φιλικής του σχέσης με τον αναρχικό Γ.Δημητράκη, αντιμετωπίζεται ως “συνήθεις ύποπτος” και κατηγορείται το 2006, χωρίς στοιχεία, για συμμετοχή του στην ληστεία της Εθνικής Τράπεζας στη Σόλωνος και για πολλές άλλες “ορφανές” ληστείες. Αποκορύφωμα είναι το 2009, όπου το κράτος επικυρρήσει τον Σίμο,μαζί με τον αδερφό του Μάριο και τον Χρήστο Τσιρώνη έναντι 600.000€, καλώντας τους πολίτες να γίνουν ρουφιάνοι και καταδότες στο βωμό του χρήματος και να δώσουν πληροφορίες.

Όταν άνθρωποι πυροβολούνται πισώπλατα ,όταν η εξουσία  σπέρνει φτώχια, δυστυχία, καταπίεση και εξαπολύει κυνηγητό σε κάθε  κεφάλι που σηκώνεται ψηλά και αντιστέκεται….προτάσσουμε  την  αλληλεγγύη

Κανένας σύντροφος δεν μένει μόνος του

Άμεση απελευθέρωση του Σίμου Σεϊσίδη

συνέλευση αναρχικών/αντιεξουσιαστών   “σαλταδόροι”
ιούνης 2010, χανιά

Ιούν 6 2010

παρέμβαση σε Γαβαλοχώρι-Καλύβες

 

κείμενο που μοιράτσηκε στις Καλύβες και στο Γαβαλοχώρι σε 1.000 αντίτυπα. Το ίδιο κείμενο τοιχοκολλήθηκε σε Α3 στους δρόμους των δύο χωριών

 

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΓΜΕΝΟΣ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΜΑΣ

Στις 03/06 στις 17:00 το απόγευμα, στο Γαβαλοχώρι φασιστοειδή βάζουν φωτιά στο αυτοκίνητο αγωνιστή με αντιφασιστική δράση. Ένα γεγονός το οποίο έρχεται να προστεθεί σε άλλα ανάλογα συμβάντα πανελλαδικά αλλά και σε τοπικό επίπεδο. Συγκεκριμένα στα χανιά και σε κάποια χωριά του νομού παρατηρείται μια ένταση φασιστικών – ρατσιστικών επιθέσεων απέναντι σε μετανάστες και σε αγωνιστές με αντιρατσιστική δράση. Με πιο πρόσφατα παραδείγματα το χάραγμα του αγκυλωτού σταυρού σε χέρι καθηγήτριας στα χανιά, η οποία έκανε δωρεάν μαθήματα σε μετανάστες, αλλά και τον ξυλοδαρμό μεταναστών σε χωριό του Αποκόρωνα.

Σε μια περίοδο οικονομικής/κοινωνικής κρίσης, όπου η ανεργία και η εκμετάλλευση έχουν πάρει μεγάλες διαστάσεις, το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας έχει αρχίσει να βιώνει ακόμα πιο άμεσα την καταπίεση, με αποτέλεσμα να συσσωρεύει οργή. Απ’ αυτό το κομμάτι της κοινωνίας δε θα μπορούσαν να λείπουν οι νέοι μαθητές, οι οποίοι έχουν κάθε λόγο να είναι οργισμένοι λόγω του πιεστικού προγράμματος τους (μαθήματα – φροντιστήρια) και της αβεβαιότητας που τους επιφυλάσσει το μέλλον. Το θυμό αυτό του νέου, αλλά και του κάθε καταπιεσμένου, έρχονται να εκμεταλλευτούν οι φασίστες και να τον στρέψουν προς τον “ξένο”-μετανάστη (αδύναμο κομμάτι κοινωνίας που βιώνει αυτό πρώτα την καταπίεση) και όχι στον πραγματικά υπαίτιο που μας οδήγησε στις άγριες σημερινές συνθήκες, κάτω από τις οποίες αναγκαζόμαστε να ζούμε. Γι’ αυτό παρατηρούνται έντονα φαινόμενα ρατσισμού και κυρίως μέσα σε σχολεία, με επιθέσεις μαθητών σε μετανάστες συμμαθητές τους και τη δημιουργία κλίματος τρομοκρατίας σε άλλους μαθητές, που απλώς μπορεί να μην συμφωνούν με τέτοιου είδους αντιλήψεις.

Τα ιδία φαινόμενα ρατσισμού που έχουν βιώσει έντονα στο παρελθόν οι έλληνες ως μετανάστες σε γερμανία, αμερική και αυστραλία, σε χώρες που δεν τους δέχτηκαν με “ανοιχτές αγκάλες”, όπου αναγκαστήκαν να δουλέψουν στις χειρότερες δουλειές και αντιμετωπίστηκαν σαν μιάσματα, δεν μπορούν να σβηστούν από τη μνήμη. Αλλά ούτε μπορούν να ξεχαστούν από τους ντόπιους οι μεγάλοι αιματηροί αγώνες που δόθηκαν στον τόπο τους ενάντια στη χιτλερική θηριωδία.

Με όπλο τη μνήμη, είναι πλέον επιτακτική ανάγκη όλοι μας να αντιμετωπίσουμε κάθε φαινόμενο φασιστικής – χιτλερικής συμπεριφοράς στα σχολεία μας, στις γειτονιές μας και στο ευρύτερο κοινωνικό μας περιβάλλον. Την ώρα που η κρατική συμμορία επιτίθεται με τον πιο άγριο τρόπο στην κοινωνία (νέα μέτρα, ασφαλιστικό), δεν μπορούμε παρά να είμαστε ενάντια σε κάθε συμπεριφορά που δηλητηριάζει τον κοινωνικό αγώνα και σπέρνει το μίσος και το φόβο. Δεν μπορούμε παρά να απομονώνουμε λογικές που μας αποπροσανατολίζουν από το ποιος είναι ο πραγματικός μας εχθρός. Δεν μπορούμε παρά να είμαστε αλληλέγγυοι με όποιον καταπιέζεται, είτε είναι ντόπιος είτε μετανάστης.

ΕΞΩ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠ’ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

ΕΞΩ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠ’ ΟΛΟ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ

 

Κυριακή 6.6 – συγκέντρωση στο στέκι μεταναστών στις 17:00 για μοίρασμα κειμένου σε Καλύβες – Γαβαλοχώρι

Τετάρτη 9.6 – συζήτηση στο στέκι μεταναστών για περαιτέρω δράσεις στις 20:00


αντιφασίστες/τριες